ROBERT E. HOWARD,

L. SPRAGUE DE CAMP,

LIN CARTER

Irante norden, nun multe pli rapide danke al sia akirita ĉevalo, Conan fine atingas la duoncivilizitan regnon Kush. Ĉi tiu estas la lando, kiu estas Kush mem, kvankam Conan, kiel multaj nordanoj, emas uzi la terminon por nomi ajnan nigran landon sude de la dezertoj de Stygia. Ĉi tie, ŝanco rapide prezentiĝas por ke li montru sian lertecon uzi armilon.

1.
IO EN LA MALLUMO

Ambool de Kush vekiĝis malrapide, daŭre konfuzita pro la vino, kiun li drinkis dum la festeno de la antaŭa vespero. Por momento, li ne povis rememori al si, kio okazis. La luno brilanta tra la malgranda, kradita fenestro lumigis la nekonatan internon. Poste Ambool rememoris kuŝi en la supra ĉelo de la malliberejo, kie Reĝino Tananda ĵetis lin.

Li suspektis, ke la vino enhavis ian drogon. Kiam li kuŝis sendefenda kaj duonkonscia, du nigraj gigantoj el la Reĝina Gvardio kaptis lin kaj lordon Aahmes – la kuzon de la Reĝino, kaj ĵetis ilin en ĉelojn. La lasta afero, kiun li memoris, estis la vortoj de la Reĝino, akraj kiel vipkrako:

– Do vi konspiris por renversi min, vi friponoj? Vi vidos, kia sorto atendas perfidulojn!

Kiam la granda nigra militisto moviĝis, la metala tinto memorigis lin, ke liaj manoj kaj piedoj estis katenitaj, ĉenitaj al masivaj ringoj enigitaj en la muron. Li streĉis siajn okulojn, provante trapiki la fetoran mallumon ĉirkaŭ si. Almenaŭ mi ankoraŭ vivas, li pensis. Eĉ Tananda devas dufoje pripensi antaŭ ol mortigi heroon de la pli malaltaj kastoj de la socio, la komandanton de la Nigraj Ĵetlancistoj – la spino de la Kush-armeo.

Kio plej surprizis Ambool-on estis la akuzo pri konspiro kun Aahmes. Efektive, li kaj la princo estis bonaj amikoj. Ili ĉasis, drinkis kaj ludis hazardludojn kune, kaj Aahmes plendis al li pri la reĝino, kies koro estis same kruela, trompema kaj perfida kiel ŝia malhela, dezirinda korpo. Tamen, tio neniam evoluis al vera konspiro. Aahmes estis nekapabla je tia afero – bonkora, ĝentila junulo, neinteresanta pri politiko aŭ potenco. Iu informanto, provante gajni favoron je la kosto de aliaj, certe malvere akuzis ilin al la reĝino.

Ambool palpis la katenojn. Malgraŭ sia grandega forto, li sciis, ke li ne povus rompi ilin, same kiel li ne povus la rompi la ĉenojn, ligantaj ilin kune. Nek li povis esperi elŝiri la ringojn fiksitajn en la muron. Li estis certa pri tio, ĉar li persone kontrolis la konstruadon de la malliberejo.

Li sciis, kia estos la sekva paŝo. La reĝino ordonos torturi lin kaj Aahmes-on por eltiri de ili la detalojn de la komploto kaj la nomojn de la aliaj konspirantoj. Malgraŭ sia tuta kuraĝo, Ambool ektremis pro la penso pri tio. Eble estus pli bone akuzi ĉiujn lordojn kaj nobelojn de Kush pri kunkulpeco. Tananda ne povus puni ĉiujn. Se ŝi provus, la imagita komploto, kiun ŝi timis, rapide fariĝus realo.

Subite, Ambool tute sobriĝis. Malvarma tremo trakuris lian spinon. Estis iu alia en la ĉambro krom li – iu vivanta, spiranta estaĵo.

Kun mallaŭta krio, li saltis sur siajn piedojn kaj rigardis ĉirkaŭen, streĉante vidi ion en la mallumo, kiu algluiĝis al li kiel la ombraj flugiloj de la morto. En la malforta lumo filtranta tra la kradita fenestro, la oficiro ekvidis malhelan, teruran formon. La glacia mano de timo premis lian koron, kiu en mil bataloj neniam konis timon.

Senforma, griza vaporo pendis en la mallumo. La ondiĝanta nebulo kirliĝis kiel implikaĵo de tordiĝantaj vipuroj, kaj fantoma estaĵo materialiĝis el ĝi. Paniko tordis la lipojn de Ambool kaj ekbrilis en liaj larĝe malfermitaj okuloj dum li vidis, kio malrapide aperis en la ĉelo.

Unue, en la malforta fasko de lumo fluanta tra la fenestro, li vidis porkan muzelon, kovritan de malglataj haregoj. Poste en mallumo li ekvidis la konturojn de figuro – grandega, senforma kaj besta, sed staranta sur du kruroj. Nun, krom la porka muzelo, li ankaŭ vidis dikajn, vilajn brakojn finiĝantajn per misformaj manoj, kiel tiuj de paviano.

Kun penetranta kriego, Ambool saltis sur siajn piedojn – kaj tiam la kreitaĵo ĵetis sin sur lin kun impresa rapideco, kiel fantomo el koŝmaro. La nigra militisto ĝuste havis tempon ekvidi ĝian larĝan, ŝaŭmgutantan buŝon, ĝiajn grandajn, ĉizilsimilajn dentegojn, kaj ĝiajn malgrandajn, porksimilajn okulojn, furioze flamantajn en la mallumo. Sekvmomente, la vilaj manegoj kaptis lin per terura teno, la dentegoj ŝiris kaj tiris...

Post momento, la luno lumigis la senmovan, nigran formon kuŝantan sur la planko en sangoflako. La griza, vila estaĵo, kiu ĵus masakris la militiston, malaperis, englutita de la nebulo, el kiu ĝi eliris.

2.
LA NEVIDEBLA MONSTRO

– Tuthmes!

La voĉo sonis urĝa – same urĝa kiel la frapado de pugnoj sur la tekan pordon de la domo de la plej ambicia nobelo de Kush.

– Lordo Tuthmes! Enlasu min! La demono denove sangvagas!

La pordo malfermiĝis, kaj Tuthmes ekstaris tie – alta, svelta aristokrato kun mallarĝa vizaĝo kaj la malhelbruna haŭto de sia kasto. Li estis envolvita en blanksilka robo, kvazaŭ preskaŭ dormonta, kaj en sia mano li tenis malgrandan bronzan lampeton.

– Pri kio temas, Afari? – li demandis.

Kun brilantaj okuloj, la gasto enkuris en la ĉambron. Li anhelis kvazaŭ post longa kurado. Li estis maldika, svelta, malhelhaŭta viro vestita per blanka burnuso; pli malalta ol Tuthmes, liaj trajtoj pli klare perfidis lian negroidan devenon. Malgraŭ sia hasto, li zorge fermis la pordon post si antaŭ ol respondi.

– Ambool! Li estas mortinta! En la Ruĝa Turo!

– Kio? – ekkriis la nobelo. – Ĉu Tananda kuraĝis ekzekuti la komandanton de la Nigraj Ĵetlanĉistoj?

– Ne, ne! Kompreneble, ŝi ne estis tiel stulta. Li ne estis ekzekutita, sed murdita. Io eniĝis en lian ĉelon – nur Set scias kiel – kaj poste elŝiris lian gorĝon, rompis liajn ripojn kaj frakasis lian kranion. Je la serpentumaj bukloj de Derketo, mi vidis multajn mortintojn, sed neniam unu malpli bele aspektantan post morto ol Ambool. Tuthmes, ĉi tio estas la faro de la demono, pri kiu la popolo flustras! La nevidebla monstro denove sangvagas tra Meroe!

Je tiuj vortoj, Afari kaptis la malgrandan statuon de sia patrona diaĵo, pendantan per rimeno ĉirkaŭ sia maldika kolo.

– La gorĝo de Ambool estis mordita, sed la dentomarkoj estis malsimilaj al tiuj lasitaj de leono aŭ simio. Ili aspektis kvazaŭ faritaj per akrega ĉizilo!

– Kiam tio okazis?

– Iam ĉirkaŭ noktomezo. La gardistoj ĉe la fundo de la turo, gardantaj la ŝtuparon kondukantan al la ĉelo, kie li estis malliberigita, aŭdis lian krion. Ili kuris supren laŭ la ŝtuparo, enfalis en la ĉelon, kaj trovis lin kuŝanta ĝuste kiel mi priskribis al vi. Mi dormis ĉe la fundo de la turo, kiel vi ordonis. Vidinte, kio okazis, mi venis rekte ĉi tien, ordonante al la gardistoj ne diri al iu ajn, kio okazis.

Tuthmes ridetis per malvarma, indiferenta, malagrabla rideto kaj murmuris:

– Vi scias, kiel kolera Tananda povas fariĝi. Ĵetinte Ambool-on kaj ŝian kuzon Aahmes en malliberejon, ŝi povus same facile ordoni mortigi Amboel-on kaj mutili lian kadavron por ke ĝi aspektu kiel la faro de la monstro, kiu longe turmentas ĉi tiun urbon. Ĉu ŝi ne povus?

Ekbrilo de kompreno aperis en la okuloj de la ministro. Tuthmes, prenante lin je la brako, daŭrigis.

– Nun iru kaj faru vian aferon antaŭ ol la reĝino ekscios kio okazis. Unue, kunigu unuon de Nigraj Lancistoj, iru al la Ruĝa Turo, kaj mortigu la gardistojn pro tio, ke ili dormis gardante. Informu ĉiujn, ke vi faras tion laŭ mia ordono. Tio montros al la nigruloj, ke mi venĝis ilian komandanton kaj forigos ĉi tiun atuton el la manoj de Tananda. Mortigu ilin antaŭ ol ŝi sukcesos fari tion! Poste avertu la aliajn ĉefojn. Se Tananda volas trakti ĉiujn influajn figurojn en la regno tiel, tiam ni ĉiuj pli bone estu atentemaj. Poste vi iros al la Ekstera Urbo kaj trovos la maljunan sorĉistinon Ageera. Ne diru rekte, ke ĝi estas faro de Tananda, sed sugestu ĝin al li.

Afari ektremis.

– Kiel povas simpla homo mensogi al ĉi tiu diablo? Liaj okuloj estas kiel ardantaj karboj; ili ŝajnas rigardi en nesondeblajn abismojn. Mi vidis lin ordoni al kadavroj leviĝi kaj marŝi, kaj al kranioj oscedi kaj grinci siajn sendentajn makzelojn.

– Do ne mensogu – respondis Tuthmes. – Simple aludu viajn suspektojn. Fine, eĉ se demono murdis Ambool-on, iu homo certe devis alvoki ĝin el la mallumo. Eble Tananda estas malantaŭ ĉi tio? Do iru nun!

Kiam Afari foriris, intense pripensante la ordonojn de sia superulo, Tuthmes staris momenton meze de la ĉambro, ornamita per belegaj gobelenoj. Blueta fumo eliris el konusa latuna incensujo en la angulo de la ĉambro. Tuthmes ekvokis:

– Muru!

Nudaj piedoj ekklakis sur la planko. Malhelruĝa antikva gobeleno pendanta sur unu muro svingiĝis flanken, kaj nekutime alta, maldika viro eniris, klinante sian kapon en la kadron de kaŝita pordo.

– Mi estas ĉi tie, mia sinjoro – li diris.

Ĉi tiu viro, vestita per malstrikte volvita peco da ruĝa ŝtofo pendita super lia ŝultro kiel togo, turetis eĉ super la alta Tuthmes. Kvankam lia haŭto estis karbonigra, liaj vizaĝtrajtoj estis tiel akraj kaj esprimplenaj kiel tiuj de la reganta kasto de Meroe. Lia bukla hararo estis stiligita en fantazian tufon.

– Ĉu ĝi estas reen en la ĉelo? – Tuthmes demandis.

– Jes.

– Bone sekurigita?

– Jes, mia sinjoro.

Tuthmes sulkigis la brovojn.

– Kiel vi scias, ke ĝi ĉiam obeos viajn ordonojn kaj revenos al vi? Kiel vi scias, ke ĝi iam ne mortigos vin kaj fuĝos al iu alimonda dimensio, kiun ĝi nomas hejmo?

Muru etendis siajn manojn.

– La sorĉoj, kiujn mi lernis de mia majstro, sorĉisto ekzilita el Stygia, ankoraŭ neniam perfidis min.

Tuthmes penetris la sorĉiston per ekrigardo.

– Ŝajnas, ke vi sorĉistoj pasigas la plejparton de viaj vivoj en ekzilo. Kiel mi scias, ke iam iu malamiko ne subaĉetos vin por liberigi la demonon sur min?

– Ho, mia sinjoro, eĉ ne pensu pri tio. Kion mi farus sen via protekto? La Kushanoj malestimas min, ĉar mi ne devenas de ilia raso, kaj pro kialoj, kiujn vi scias, mi ne povas reveni al Kordafa.

– Hm. Nu, bone prizorgu vian demonon, ĉar ni eble bezonos ĝin denove baldaŭ. Tiu babilema malsaĝulo, Afari, amas nenion pli ol ŝajni saĝa en la okuloj de aliaj. Li disvastigos la novaĵon pri la murdo de Ambool, riĉigitan per mia mencio pri la implikiĝo de la reĝino en ĝi. La rifto inter Tananda kaj ŝiaj eminentuloj plilarĝiĝos, kaj mi rikoltos la rekompencojn.

Ridante en malofta ekbrilo de bona humoro, Tuthmes verŝis la vinon en du arĝentajn pokalojn kaj donis unu al la svelta sorĉisto, kiu akceptis ĝin kun silenta riverenco. La magnato daŭrigis:

– Kompreneble, li ne mencios al iu ajn, ke li mem komencis ĉi tiun intrigon, malvere akuzante Ambool-on kaj Aahmes-on – kaj plie sen mia ordono. Li tute ne scias, ke – dank' al viaj magiaj trukoj, mia amiko – mi scias ĝin perfekte bone. Li ŝajnigas esti sindona al mia afero kaj frakcio, sed li perfidus nin sen hezito se li pensus, ke tio gajnus al li ion. Li havas ambiciojn edziĝi al Tananda kaj regi Kush-on kiel ŝia edzo. Kiam mi fariĝos reĝo, mi bezonos pli fidindan helpanton ol Afari.

Drinkante malrapide sian vinon, Tuthmes laŭte demandis sin: – De kiam la lasta reĝo, ŝia frato, falis en batalo kontraŭ la Stygianoj, Tananda malfacile luktas por teni la tronon, ludante unu frakcion kontraŭ la alia. Sed al ŝi mankas la karaktero por konservi la potencon en la regno, kies tradicioj malaprobas virinan regadon. Ŝi estas sovaĝa, impulsema knabino, kies sola metodo por ekzerci potencon estas mortigi kiun ajn nobelon ŝi plej timas en la momento, tiel ĝenante kaj antagonistigante la aliajn. Vi devas atente observi Afari-on, Muru. Kaj teni vian demonon sub kontrolo. Ni bezonos ĝin denove.

Kiam la Kordafano foriris, denove klinante sian kapon en la pasejo, Tuthmes supreniris la poluritan mahagonan ŝtuparon. Li eliris sur la platan, lunlumitan tegmenton de sia palaco.

Kliniĝante super la parapeto, li vidis sube la trankvilajn stratojn de la Interna Urbo de Meroe. Li vidis palacojn, ĝardenojn kaj grandan, rektangulan placon, en kiun palpebrumdaŭre mil Nigraj Gardistoj povus eliri el la apudaj kazernoj.

Rigardante pluen, li vidis la grandegan bronzan pordegon de la Interna Urbo, kaj preter ili la Eksteran Urbon. Meroe leviĝis meze de vasta, herba ebenaĵo, kiu etendiĝis – foje interrompata de monteta kresto – ĝis la horizonto. La randon de la Ekstera Urbo laviĝis mallarĝa rivero serpentumanta tra la paŝtejoj.

Alta, masiva muro ĉirkaŭanta la palacojn de la reganta kasto apartigis la Eksteran Urbon de la Interna Urbo. La nobelaro estis posteuloj de Stygianoj, kiuj venis suden jarcentojn antaŭe por ĉi tie fondi imperion kaj miksi sian bluan sangon kun tiu de siaj nigraj regatoj. La Interna Urbo estis bone planita, kun larĝaj stratoj kaj placoj, ŝtonaj konstruaĵoj kaj belegaj ĝardenoj.

Aliflanke de la muro staris la interplektiĝo de argilaj kabanoj de la Ekstera Urbo. Ĝiaj stratoj ĝenerale malfermiĝis al neregulaj, mallarĝaj merkatplacoj. Tiujn priloĝis ĉefe nigraj Kushanoj – la originaj loĝantoj de ĉi tiu lando. En la Interna Urbo vivis nur la reganta kasto, kune kun siaj servistoj kaj la nigraj rajdantoj, kiuj estis iliaj korpogardistoj.

Tuthmes ekrigardis al ĉi tiu maro da kabanoj. Fajroj flamis en la neregulaj placoj; torĉoj flagris en la kurbiĝemaj stratoj. De tempo al tempo li aŭdis peceton da kanto – barbaran veon, nuancitan de kolero aŭ sangavido. Tuthmes ektremis kaj forte ĉirkaŭvolvis sian robon.

Transirante la tegmenton, li haltis vidante viron dormantan sub palmo en la artefarita ĝardeno. Puŝo de lia boto igis la viron vekiĝi kaj salti sur siajn piedojn.

– Diru nenion – Tuthmes avertis lin. – Estiĝis. Ambool estas mortinta. Kaj antaŭ la tagiĝo, la tuta urbo scios, ke li estis murdita de Tananda.

– Kaj tiu... demono? – la alia flustris, ektremante.

– Sekure ŝlosita en sia ĉelo. Aŭskultu, Shubba; estas jam tempo por vi. Serĉu inter la Shemanoj ĝis vi trovos taŭgan virinon – blankan virinon. Tiam vi tuj alportos ŝin ĉi tien. Se vi revenos antaŭ la fino de la monato, vi ricevos vian pezon en oro. Se vi malsukcesos, mi pendigos vian kapon sur ĉi tiu palmo.

Shubba genuiĝis kaj frapis sian frunton kontraŭ la teron. Poste li leviĝis kaj rapide foriris. Tuthmes denove rerigardis la Eksteran Urbon. La fajroj ŝajnis bruli eĉ pli hele, kaj ie tamburo komencis bati sombran, monotonan ritmon. La kolera muĝado de centoj da gorĝoj leviĝis al la ĉielo.

– Ili eksciis pri la morto de Ambool – murmuris Tutmes, denove ektremante.

3.
LA RAJDO DE TANANDA

La tagiĝo lumigis la ĉielon super Meroe per karmezina flamo. Lancoj de intensa, rusta lumo trapikis la nebulan aeron kaj reflektiĝis de la kupro-kovritaj kupoloj kaj turoj de la Interna Urbo ĉirkaŭita de ŝtona muro. Baldaŭ la popolo de Meroe vekiĝis. En la Ekstera Urbo, statuecaj nigraj virinoj ekmarŝis al la merkatoj, portante kruĉojn kaj korbojn sur siaj kapoj, dum junaj knabinoj babilis kaj ridis irante por ĉerpi akvon el la puto. Nudaj infanoj batalis kaj ludis en la polvo aŭ postkuris unu la alian tra la mallarĝaj stratetoj. Grandegaj nigraj viroj kaŭris sur la sojloj de salikaj kabanoj, okupataj pri sia laboro, aŭ dormetis en la ombro.

En la merkato, komercistoj sidis sub striitaj baldakenoj, montrante potojn, varojn, legomojn kaj ĉiuspecajn varojn sur la balaaĵmalpurigitaj pavimŝtonoj. La nigra homamaso senfine disputis kaj marĉandis pri bananarboj, biero kaj martelitaj latunaj ornamaĵoj. Forĝistoj klinis sin super lignokarboplenaj fajrejoj, okupate forĝante ferajn hufumojn, tranĉilojn kaj lancopintojn. La varmega suno banis ĉion de supre – la ŝviton, la ĝojon, la nudecon, la forton kaj la energion de la nigra popolo de Kush.

Subite, la sceno spertis apenaŭ percepteblan ŝanĝon. Kun klako de hufoj, grupo da rajdantoj, ses viroj, gvidataj de virino, rajdis al la pordego kondukanta al la Interna Urbo.

Ŝia haŭto estis malhelbruna, kaj ŝia dika, nigra hararo estis ligita malantaŭen kaj tenata per ora kaprubando. Krom la sandaloj sur ŝiaj piedoj kaj la juvelitaj kirasoj, kiuj nur parte kovris ŝiajn plenajn mamojn, ŝia sola vestaĵo estis mallonga, silka jupo streĉita per zono. Ŝia vizaĝo estis aŭdace difinita, ŝiaj okuloj akraj kaj brilantaj, plenaj de defia memfido. Uzante juvelitan bridon kaj palmolarĝajn, arĝentkovritajn konduktilojn el karmezina ledo, ŝi stiris sian sveltan kushan ĉevalon facile kaj lerte. Ŝiaj sandalitaj piedoj ripozis en la arĝentkovritaj piedingoj, kaj gazelo estis pendigita super la pomelo de ŝia selo. Paro da longkruraj hundoj trotis proksime malantaŭ ŝia ĉevalo.

Kiam la virino preterrajdis, la laboro kaj tumulto ĉesis. Nigraj vizaĝoj alprenis malgajan esprimon, kaj okuloj flamis de kolero. La indiĝenoj klinis siajn kapojn, flustrante ion unu al la alia, kaj la flustroj iom post iom svagiĝis en obtuzan, malbonaŭguran murmuron. La junulo, rajdante de piedingo al piedingo kun la virino, komencis nervoziĝi. Li ekrigardis antaŭen, al la kurbiĝema strateto. Taksante la distancon inter ili kaj la bronza pordego, ankoraŭ obskurita de la kabanoj, li diris mallaŭte:

– La popolo tumultas, Via Moŝto. Rajdi tra la Ekstera Urbo hodiaŭ estas malsaĝe.

– Ĉiuj nigraj hundoj de Kush ne malhelpos min iri ĉasi! – respondis la virino. – Se iuj el ili aŭdacos levi manon kontraŭ mi, hufpremu ilin.

– Pli facile dirite ol farite – murmuris la junulo, rigardante la malamikan homamason. – Ili eliras el siaj domoj kaj kolektiĝas sur la strato... Bonvolu rigardi!

Ili enrajdis larĝan, neregulan placon plenan de nigruloj. Unuflanke staris pli granda domo ol ĝiaj najbaroj, farita el sekigita agrilo kaj palmaj trunkoj, kun vico da kranioj penditaj super la pordo. Ĉi tio estis la templo de Jullah, malestime nomata la sidejo de la Diabla Diablo fare de la reganta kasto. La nigra popolo adoris Ĵulah-on kiel diaĵon kontraŭan al Set, la dio-serpento de iliaj regantoj kaj iliaj Stygiaj prapatroj.

La homamaso plenigis la placon, morne rigardante la rajdantojn. Estis nuanco de minaco en ĝia konduto. Tananda, sentante ian nervozecon por la unua fojo, ne turnis sian atenton al la rajdanto alproksimiĝanta de la apuda strato. En iu ajn alia situacio, la vido de ĉi tiu homo estus altirinta ĉies atenton, ĉar li estis nek brun- nek nigrahaŭta. Li estis blankulo; potenca figuro en ĉenmaŝkiraso kaj kasko.

– Ĉi tiuj hundoj havas malbonajn intencojn – murmuris la junulo rajdanta apud Tananda kaj duone elingis sian kurban glavon. La ceteraj gardistoj – same nigraj, kiel la homamaso premanta ĉirkaŭ ili – formis densan cirklon ĉirkaŭ ŝi, sed ili ne eltiris siajn armilojn. Mallaŭta, morna grumblo fariĝis pli laŭta, sed ankoraŭ neniu ekmoviĝis.

– Rajdu tra ili! – Tananda ordonis, spronante sian ĉevalon. La nigraj viroj silente moviĝis flanken. Subite, maldika figuro eliris el la domo de la Diabla Diablo. Tiu estis maljuna Ageera, la sorĉisto, vestita nur per pubotuko. Montrante al Tananda, li ekkriis: – Jen rajdas ŝi, kies manoj estas trempitaj en sango! Ŝi, kiu murdis Ambool-on!

Ĉi tiu krio estis la sparko, kiu estigis la eksplodon. La homamaso eligis longan muĝon, poste antaŭenkuris, kriante: "Morto al Tananda!".

Palpebrumdaŭre, cent nigraj manoj alkroĉiĝis al la kruroj de la rajdantoj. La junulo provis ŝirmi Tanandan de la homamaso, sed ĵetita ŝtono frakasis lian kranion. La pikantaj kaj rompantaj malantaŭmane gardistoj estis ĵetitaj for de siaj ĉevaloj kaj piedpremitaj, mortbatitaj aŭ trapikitaj. Tananda, fine panikiĝante, kriis akre; ŝia ĉevalo prancis. Dekduo da nigruloj – geviroj – ĵetis sin al ŝi kiel vulturoj.

Iu giganto kaptis ŝian femuron kaj trenis ŝin de ŝia ĉevalo, rekte en la etenditajn brakojn de la kolerigita homamaso. Oni deŝiris ŝian jupon de ŝi kaj svingis ĝin en la aero, akompanate de malica rido de la ribelema homamaso. Iu virino kraĉis en ŝian vizaĝon kaj deŝiris ŝiajn brustkirasojn, gratante ŝian haŭton per nigraj ungegoj. Ĵetita ŝtono vundis ŝian tempion.

Tananda ekvidis manon tenantan grandan ŝtonon, kies posedanto provis puŝi sin pli proksimen. Ponardoj ekbrilis. Nur interpuŝiĝo malhelpis la atakantojn tuj mortigi ŝin. Iu kriis: "Al la templo de Jullah!"

Longdaŭra muĝo respondis al li. Tananda sentis ke ili duone portas ŝin, duone trenas trans la teron. Nigraj manoj tenis ŝiajn harojn, brakojn kaj krurojn. En la homamaso, la batoj, kiujn ŝi ricevis, maltrafis ŝin aŭ mankis forton.

Subite, la homamaso ekondis kiam rajdanto sur potenca ĉevalo plonĝis en ĝin per plena forto. Homoj falis kriante, rekte sub la premantaj ilin hufoj. Tananda vidis grandegan figuron turantan super la homamaso, malhelan, cikatran vizaĝon sub la baldakeno de ŝtala kasko, kaj grandan glavon leviĝantan kaj falantan kun fajfa sono, ŝprucante sangon ĉirkaŭen. Sed iu en la homamaso pikis la rajdbeston per lanco. La ĉevalo ekhenis, kalcitris, kaj falis teren, sed la rajdanto sukcesis deĉevaliĝi, hakante maldekstren kaj dekstren. Ĵetitaj lancoj repuŝiĝis de lia kasko aŭ la ŝildo sur lia maldekstra ŝultro, dum lia longa glavo tranĉis tra karno kaj ostoj, fendante kraniojn kaj elŝirante internaĵojn.

Neniu homa estaĵo povus elteni tion. Puriginte la kampon ĉirkaŭ si, la fremdulo kliniĝis kaj kaptis la teruritan knabinon. Ŝirmante ŝin per sia ŝildo, li retiriĝis, hakante sian vojon ĝis li atingis la murbendon. Puŝinte la knabinon reen, li ŝirmis ŝin per sia propra korpo, forpuŝante la atakojn de la kolera, krianta homamaso.

Subite, la hufbruo resonis. Taĉmento da gardistoj rajdis en la placon, disigante la homamason. Kriante pro timo, la Kushanoj forkuris tra flankaj stratoj, lasante dekduon da senmovaj korpoj sur la placo.

La kapitano de la gardistoj – giganta nigra viro en skarlata silko kaj orumita kiraso – rajdis pli proksimen kaj deĉevaliĝis.

– Vi alvenas malfrue – diris Tananda, leviĝante kaj reakirante sian memfidon.

La kapitano fariĝis cindrogriza. Antaŭ ol li povis diri ion ajn, Tananda signalis al la militistoj malantaŭ li. Unu el ili, per ambaŭ manoj pikis lancon inter la ŝultrojn de la kapitano kun tia forto, ke la pinto eliris el lia brusto. La oficiro falis surgenuen, kaj la puŝoj de ses aliaj lancoj finis la verkon.

Tananda skuis sian longan, nigran, malordigitan hararon kaj rigardis sian savinton. Ŝi sangis pro dekduo da gratvundoj kaj estis nuda kiel novnaskito, sed ŝi rigardis lin sen embaraso aŭ konfuzo. Li redonis ŝian rigardon per la rigardo esprimanta sinceran admiron por ŝia trankvileco kaj ŝia ronda figuro, ŝiaj plenaj, altaj mamoj.

– Kiu vi estas? – ŝi demandis.

– Mi estas Conan de Cymmeria – li murmuris.

– De Cimmeria? – Ŝi neniam aŭdis pri tiu malproksima lando, kuŝanta centojn da ligoj norde. Ŝi sulkigis la brovojn. – Vi portas Stygian kirason kaj kaskon. Ĉu vi estas Stygiano?

Li skuis la kapon, malkaŝante dum rideto blankajn dentojn.

– Mi prenis ĉi tiun kirason de Stygiano, sed unue mi devis mortigi tiun stultulon.

– Do kion vi faras ĉi tie en Meroe?"

– Mi estas vojaĝanto – li respondis simple. – Mia glavo estas dungota. Mi venis ĉi tien por serĉi mian fortunon.

Li decidis ke estas plej bone ne rakonti al ŝi pri sia antaŭa kariero kiel pirato de la Nigra Marbordo, nek ke li estis ĉefo de unu el la ĝangalaj triboj sude.

La Reĝino sondis la grandegan Cymmerianon taksrigarde, aprezante la larĝon de liaj ŝultroj kaj lian potencan torson. – Mi luos vian glavon – ŝi fine diris. – Kia estas via prezo?

– Kian prezon vi proponas? – li respondis, ĵetante malĝojan rigardon al la kadavro de sia rajdbesto. – Mi estas senmona vagabondo, kaj nun ankaŭ senĉevala.

Ŝi skuis la kapon.

– Ne, je Set! Vi jam ne plu estas vagabondo – vi estas kapitano de la reĝa gvardio. Ĉu cent ŝekeloj da oro monate aĉetos al mi vian lojalecon?

Li ekrigardis flanken la senmovan korpon de sia antaŭulo, kuŝantan en silko, ŝtalo kaj sango. La vido neniel malheligis la larĝan rideton sur la lipoj de la barbaro.

– Mi pensas ke jes – li diris.

4.
LA ORHARA SKLAVINO

 

* * *

tradukata