ROBERT E. HOWARD

Conan revenas al la Hyboriaj regnoj kaj fariĝas kondotiero en la servo de Nemedia, Ophir, kaj fine Argos. En ĉi-lasta regno, negrava miskompreno kun la leĝaj reprezentantoj devigas lin enŝipiĝi sur la unuan ŝipon, kiu forlasas la havenon. La Cymmeriano estas preskaŭ dudek kvar jarojn aĝa.

1.
CONAN ALIĜAS AL MARRABISTOJ

Hufoj ektondris sur la strato krute deklivanta al la kajoj. La diskurantaj kun kriegoj loĝantoj ekvidis por momento tiel mallonga kiel palpebrumo, kirasitan figuron rajdantan sur nigra virĉevalo, lia volumena skarlata mantelo ondiĝis en la vento. Malproksime malantaŭe, krioj kaj la bruo de persekutado eĥis laŭ la strato, sed la rajdanto ne turnis sin. Li enrajdis sur la kajon kaj haltigis sian rapidan rajdbeston ĉe la rando de la haveno. La maristoj, levantaj larĝan, striitan velon sur ŝvela, altflanka galero, gapis pro miro. La ŝipestro, fortika kaj nigrabarba, staris ĉe la pruo, puŝante la ŝipon for de la palisoj per sia hokstango kaj kiam la rajdanto deglitis de la selo kaj saltis meze de la ŝipo per unu longa salto, li kolere ekkriis:

– Kiu lasis vin surŝipiĝi?

– Fornaĝu! – muĝis la entrudiĝinto, subtenante siajn vortojn per perforta svingo de sia grandega glavo, el kiu ŝprucis ruĝaj gutoj.

– Sed ni velas al la bordoj de Kush! – protestis la ŝipestro.

– Do mi velas al Kush! Fornaĝu, mi diras! – diris la alia, ĵetante rapidan ekrigardon al la strato, laŭ kiu galopis taĉmento da rajdantoj; malproksime malantaŭ ili trotis trupo da infanteriistoj, ĉiu kun arbalesto pendigita super sia ŝultro.

– Kaj ĉu vi havas ion por pagi? – demandis la ŝipestro.

– Mi pagos vin per mia ŝtalo! – muĝis la kirasulo, svingante grandan glavon, kiu brilis malvarme en la suno. – Je Crom, homo, se ĉi tiu galero ne forvelos tuj, mi banos la ferdekon en la sango de ĝia ŝipanaro!

La ŝipestro komprenis la homojn. Unu ekrigardo al la malhela, cikatra vizaĝo de la fremdulo, frostiĝinta en kolera grimaco, kaj li eligis tondran ordonon, samtempe puŝante la ŝipon forte for de la pilastroj. La galero moviĝis sur pli profundan akvon, kaj la remiloj ekknaris ritme; fine, ekblovo de vento plenigis la malstreĉitan velon. La malpeza ŝipo kliniĝis pro la ekblovo, kaj poste, kiel cigno, ekiris sian vojon, glitante ĉiam pli rapide sur la... ondoj.

Sur la kajo, rajdantoj svingis siajn glavojn, minacante kaj kriante al la ŝipestro tuj turniĝi kaj instigante la arbalestistojn rapidi antaŭ ol la galero estos ekster la atingo de iliaj sagoj.

– Lasu ilin freneziĝi – ekridetis la militisto. – Tenu ĝin survoje, stiristo!

La ŝipestro saltis malsupren de la pruo, iris inter la vicoj de remistoj, kaj paŝis al la ŝipmezo. La fremdulo staris tie, apogante sin kontraŭ la masto, singardeme rigardante ĉirkaŭen, kun siaj okuloj mallarĝigitaj kaj la glavo batopreta. La maristo longe rigardis lin, singarde tenante siajn manojn for de la ĉassabro enŝovita en sian zonon. Antaŭ li staris alta, potence konstruita figuro en nigra, skvama duonkiraso, oksiditaj kruringoj, kaj blua ŝtala kasko, el kiu elstaris poluritaj taŭrokornoj. Skarlata mantelo pendis de liaj kirasitaj ŝultroj, ondiĝante en la vento. Larĝa ŝarkhaŭta zono, fiksita per ora buko, tenis la glavingon en loko. Sub la korna kasko, nigra, ordigita hararo kontrastis kun la bluo de liaj ardantaj okuloj.

– Se ni vojaĝu kune – diris la ŝipestro – ni povus same bone fari ĝin pace. Mi estas Tito, rajtigita majstro-maristo el la havenoj de Argos. Mi iras al Kush por interŝanĝi bidojn, silkon, sukeron kaj glavojn havantaj latunajn tenilojn kun la nigraj reĝoj kontraŭ eburo, kopro, kuprerco, sklavoj kaj perloj.

La militisto ekrigardis la havenon, kiu rapide malaperis en la distanco, kie etaj homaj figuroj daŭre senhelpe svingis la manojn, ŝajne vane provante trovi boaton sufiĉe rapidan por atingi la rapide velantan galeron.

– Mi estas Conan, Cymmeriano – li respondis. – Mi venis al Argos serĉante okupon, sed ĉar ĉi tie ne estas militoj, mi ne trovis ion indan je mia kontribuo.

– Kial la gardistoj persekutas vin? – demandis Tito. – Ĝi ne estas mia afero, sed mi pensis, ke eble...

– Mi havas nenion por kaŝi – respondis la Cymmeriano. – Je Crom, kvankam mi pasigis longan tempon ĉe vi, civilizitaj homoj, mi daŭre ne komprenas viajn kutimojn. Hieraŭ nokte, en taverno, la kapitano de la reĝa gvardio provis preni por si mem amatinon de juna soldato, kiu, kompreneble, trapikis lin per glavo. Tamen, ŝajnas, ke iu malbenita leĝo malpermesas mortigi gvardianojn, kaj la knabo kaj knabino eskapis. Disvastiĝis la famo, ke mi estis vidita kun ili, do ĉi-matene oni trenis min al la tribunalo, kaj la juĝisto demandis, kien la junulo iris. Mi respondis, ke ĉar li estas mia amiko, mi ne povas transdoni lin. Tiam la tribunalo eksplodis de kolero, kaj la juĝisto komencis babili pri miaj devoj al la ŝtato, la socio, kaj aliaj aferoj, kiujn mi ne komprenis, kaj ordonis al mi konfesi, kien mia amiko fuĝis. Ĝis tiam mi sukcesis koleriĝi, ĉar mi jam ja klarigis mian situacion. Tamen, mi kontrolis mian koleron kaj restis trankvila, dum la juĝisto kriegis, ke mi ignoris la tribunalon kaj oni devas ĵeti min en la karceron por putri tie ĝis mi perfidos mian amikon. Tiam – vidante, ke ili ĉiuj freneziĝis, mi eltiris mian glavon kaj fendis la kranion de la juĝisto; poste mi hakis mian vojon el la juĝejo kaj, vidinte la virĉevalon de la gvardiokomandanto ligitan proksime, surseliĝis kaj rapidis al la kajoj, kie mi intencis trovi ŝipon irantan al fremdaj landoj.

– Nu – Tito diris malvolonte – la tribunaloj trompis min tro ofte en procesoj kun riĉaj komercistoj por ami ilin. Mi devos respondi multajn demandojn se mi iam denove albordiĝos en ĉi tiu haveno, sed mi povas pruvi, ke mi agis trudate. Do vi povas eningigi vian glavon. Ni estas pacemaj maristoj kaj havas neniun kverelon kun vi. Cetere, estas bone havi surŝipe militiston kiel vi. Venu al la pobo, ni trinkos po unu kruĉo da biero.

– Tion mi amas – la Cymmeriano konsentis fervore, eningigante sian glavon.

La "Argus" estis malgranda, forta galero, simila al multaj aliaj komercaj ŝipoj, kiuj krozis inter la havenoj de Zingara kaj Argos kaj la sudaj marbordoj, naĝante apud la bordo kaj malofte kuraĝante eliri en la maron. Ĝi havis altan pobon kaj levitan, kurban pruon; ĝia larĝa ferdeko gracie pintiĝis ĉe ambaŭ finoj. Longa remilo ĉe la pobo funkciis kiel rudro, kaj la velaro konsistis el granda, striita silka velo, subtenata de ĵibo. La remilojn oni uzis ĉefe por eliri el riverelfluejoj aŭ golfetoj kaj dum senventa vetero. Estis dek da ili ĉe ĉiu flanko, kvin ĉe la pruo kaj kvin ĉe la pobo, ambaŭflanke de la malgranda ferdeko. La plej valoran kargon oni sekurigis sub la meza kaj prua ferdekoj. Homoj dormis sur la ferdeko aŭ inter la remistaj benkoj, ŝirmitaj per baldakenoj okaze de malbona vetero. La ŝipanaro konsistis el dudek homoj ĉe la remiloj, tri ĉe la stirilo, kaj la ŝipestro.

Do la "Argus" ritme moviĝis suden, profitante la sufiĉe favoran veteron. Tagon post tago, la suno rostis pli intense, kaj oni disvastigis la baldakenojn – striitaj silkaj tukoj, kiuj kongruis kun la bunta velo kaj la brilanta orumo sur la pruo kaj la remparoj.

Fine, ili vidis la bordojn de Shem – vastajn, montecajn herbejojn, kun la blankaj pintoj de la urbturoj videblaj en la distanco, kaj rajdantojn kun nigraj barboj kaj kurbigitaj nazoj, kiuj sidante sur siaj rajdbestoj, rigardis la galeron suspektinde. Oni ne demetis la ankron; komercado kun la furiozaj kaj singardaj filoj de Shem donis malmultan profiton.

Majstro Tito ankaŭ ne eniris la golfon etendiĝantan en la loko, kie la rivero Stikso verŝas sian grandegan mason da akvo en la oceanon, kaj la potencaj, nigraj fortikaĵoj de Khemi leviĝas super la bluaj akvoj. Neinvititaj ŝipoj malofte eniris ĉi tiun havenon, kie malhelhaŭtaj sorĉistoj eldiris terurajn sorĉojn en la vaporaĵo de oferfumo, kiu konstante leviĝis de sangmakulitaj altaroj, sur kiuj nudaj virinoj kriis, kaj kie Set, la Maljuna Vipuro, ĉefdemono por la Hyborianoj sed dio por la Stygianoj, montris – kiel oni diris – brilantajn volvaĵojn al amasoj da siaj sekvantoj.

Majstro Tito grandarke evitis ĉi tiujn dormemajn, kristalklarajn akvojn, kvankam gondolo kun serpentforma grajpo eliris el malantaŭ la fortikaĵ-gardata terkapo, kaj nudaj, malhelhaŭtaj virinoj kun ruĝaj floroj en la haroj alvoke mansvingis al liaj maristoj alprenante provokemaj pozoj.

Poste, ili jam ne plu vidis turojn en la profundo de la lando. Ili preterpasis la sudajn limojn de Stygia kaj velis laŭlonge de la marbordo de Kush. La maro kaj la marista vivo estis nekomprenebla mistero por Conan, kies patrujo kuŝis inter la altaj montetoj de la nordaj altebenaĵoj. Li mem altiris ne malpli da atento de la fortikaj maristoj, el kiuj malmultaj iam antaŭe vidis homon de lia raso.

Ili estis tipaj argiaj maristoj, malaltaj sed fortikaj. Conan turis super ili per sia staturo kaj povis facile superforti du el la plej fortaj el ili samtempe. Ili estis fortikaj kaj malcedemaj, sed ili ne egalis lian eltenemon kaj lupecan viglecon, liajn ŝtalajn muskolojn, kaj liajn sentojn akrigitajn de la rigoroj de vivo pasigita en la sovaĝejo. Li estis rapidema por ridi, sed terure furioza dum kolero. Li manĝis por tri homoj kaj havis inklinon al fortaj trinkaĵoj, kio estis lia malforto. Laŭ multaj manieroj tiel naiva kiel infano, nekutimiĝinta al la rafinaĵoj de civilizo, li tamen distingiĝis per sia denaska inteligenteco kaj ĵaluze gardis siajn rajtojn, tiel danĝera kiel malsata tigro por tiuj, kiuj krucis lian vojon. Juna laŭ jaroj, li hardis sin dum multaj militoj kaj longaj vojaĝoj, kies historion lia aspekto perfidis. Li portis kornan kaskon similan al tiu portata de la orhara AEsiroj de Nordheim, lia kiraso kaj kruringoj estis la verko de la plej bonaj armistoj en Koth, la fortan ĉenmaŝkirason kovrantan liajn brakojn kaj krurojn oni kreis en Nemedia, ĉe sia flanko li portis grandan aquilonian glavon, kaj lia bonega skarlata mantelo ne povus esti teksita ie ajn krom en Ophir.

Kaj tiel ili velis suden ĝis Majstro Tito komencis serĉi rigarde la vilaĝojn de la nigraj homoj, ĉirkaŭitajn de altaj palisadoj. Sed sur la bordo de unu golfo, ili trovis nur fumantajn ruinojn kaj amasojn da nudaj, nigraj korpoj. Tito malbenis perforte.

– Komerco iam estis bona ĉi tie. Ĝi estas la faro de piratoj.

– Kaj se ni renkontos ilin? – demandis Conan, metante sian manon sur la tenilon de la glavo.

– Mia ŝipo ne estas militŝipo. Ni fuĝos, kaj ne batalos. Sed se okazos konflikto, ni jam forpelis rabistojn antaŭe, kaj ni povas fari tion denove; krom se temas pri Belit la "Tigrino."

– Kiu estas Belit?

– Diablino enkarniĝinta. Se mi legis la spurojn ĝuste, ŝiaj buĉistoj detruis la vilaĝon apud la golfo. Mi iam vidu ŝin pendigita! Ili nomas ŝin la Reĝino de la Nigra Marbordo. Ŝi estas shema virino, kiu komandas la nigrajn piratojn. Ili ĉikanas komercajn ŝipojn kaj jam sendis multajn al la fundo.

De sub la poba ferdeko, Tito elprenis trakudritajn jakojn, ŝtalajn kaskojn, arkojn kaj sagojn.

– Rezisto ne multe utilos al ni se ili kaptos nin – li murmuris. – Sed la animo timemas rezigni sian vivon sen batalo.

La suno ĵus komencis leviĝi kiam la deĵoranto ekkriis averton. De malantaŭ la longa insula terkapo je la dekstra flanko aperis svelta, malbonaŭgura silueto de longa galero kun alta ferdeko kuranta de pruo ĝis pobo. Kvardek paroj da remiloj portis ĝin rapide tra la akvo, kaj ĉe la remparoj svarmis nudaj, nigraj figuroj, kiuj kantis ĉante kaj frapis ovalajn ŝildojn per lancoj. Longa, purpura flagrubando ŝvebis de la masto.

– Belit! – ekkriis palinta Tito. – Yare! Rudro maldekstren! Al la elfluejo de tiu torento! Se ni povos atingi la bordon antaŭ ol ili kaptos nin, ni eble eskapos vivaj!

Farante subitan turnon, la "Argus" rapide ekkuris al la surfo batanta la palmo-borditan bordon, Tito, kurante tien kaj reen, instigis la anhelantajn remistojn al pli granda penado. La barbo de la ŝipestro hirtiĝis, kaj liaj okuloj flamis.

– Donu arkon al mi – postulis Conan. – Mi ne konsideras ĉi tiun armilon inda je viro, sed mi lernis arkpafadon de la Hyrkanianoj, kaj tio malbone atesti pri mi se mi ne sukcesus ŝtopi per sagoj unu aŭ du sur tiu ferdeko.

Starante sur la pobo, li rigardis la serpentforman ŝipon de la malamikoj gliti malpeze super la ondoj. Eĉ al Conan, neinformita pri velado, estis evidente, ke la "Argus" ne povus venki en ĉi tiu kuro. Sagoj pafitaj de la ferdeko de la piratŝipo falis siblante en la maron ne pli ol dudek paŝojn malantaŭ la galerpobo.

– Ni pli bone alfrontu ilin – murmuregis la Cymmeriano – aŭ ni ĉiuj mortos kun sagoj en niaj dorsoj sen fari eĉ unu baton!

– Pli forte, hundoj! – Tito ekmuĝis, furioze minacante la maristojn per sia pugno. La barbaj remistoj gruntis, streĉante la remojn ĝis nodoj da muskoloj pulsis sub ilia haŭto kaj ŝvito gutetis sur ilian haŭton. Pelata de la remilbatoj, la kuraĝa malgranda galero knaris kaj krakis en ĉiuj ligoj, preskaŭ saltante trans la akvon. La vento ĉesis; la veloj malstreĉiĝis. La senĉesaj piratoj pli kaj pli alproksimiĝis, kaj bona mejlo kuŝis ankoraŭ inter la fuĝantoj kaj la sekura bordo, kiam unu el la stiristoj falis sufokiĝante eksterŝipen, longa sago elstaranta el lia kolo. Tito saltis por preni lian lokon, kaj Conan, kun kruroj larĝe disigitaj sur la ŝanceliĝanta poba ferdeko, levis sian arkon. Nun li klare vidis la piratŝipon. La remistojn protektis vico da ŝildoj metitaj laŭlonge de la flankoj, sed la militistoj dancantaj sur la mallarĝa ferdeko estis perfekte videblaj. Pentritaj kaj plumkovritaj, plejparte nudaj, ili svingis lancojn kaj buntajn ŝildojn. Sur la prua ponto staris svelta figuro, kies blanka haŭto akre kontrastis kun la brilanta ebono de la ĉirkaŭantaj korpoj. Sendube ĝi estis Belit. Conan tiris la arkŝnuron al sia orelo – sed iu kaprico aŭ skrupuloj haltigis lin, igante lin ŝanĝi sian opinion en la lasta momento kaj sendi sagon en la bruston de la alta, plumita lancisto staranta apud la virino.

Colon post colo, la pirata galero estis atinganta la pli malgrandan ŝipon. Pluvo da sagoj falis sur la ferdekon de la "Argus" kaj laŭtaj ĝemoj de la trafitoj resonis. Ĉiuj stiristoj falis mortaj, truitaj de sagoj, kaj Tito sole tenis la grandan remilon, furioze malbenante subspire kaj apogante siajn muskolajn krurojn kontraŭ la ferdekon. Subite li eksufokiĝis kaj falis kun sago en sia kuraĝa koro. La "Argus" deturniĝis de sia kurso kaj komencis drivi. La ŝipanaro eligis krion de teruro, kaj Conan prenis la komandon laŭ sia karakteriza maniero.

– Kuraĝe, knaboj! – li muĝis, liberigante la arkŝnuron, kiu tintadis furioze. – Prenu viajn armilojn kaj donu al tiuj hundoj kelkajn piedbatojn antaŭ ol ili tratranĉos niajn gorĝojn! Ne plu utilas kliniĝi super la remiloj; ili estos surŝipe antaŭ ol ni velos kvindek paŝojn!

La malesperaj maristoj forlasis la remilojn kaj kaptis siajn armilojn. Ili kontraŭstaris kuraĝan, kvankam vanan, reziston. Ili sukcesis pafi nur unufoje per siaj arkoj antaŭ ol la piratŝipo kaptis ilin. Sen stiristo la "Argus" kliniĝis flanken, kaj la ŝtalkovrita pruo de la piratŝipo frakase batis en la galermezon. La abordaĝaj hokoj enprofundiĝis en la flankon. De la paftruoj de la alta ferdeko, la nigraj militistoj pafis lavangon da sagoj sur la maristojn, kiuj facile trapikis iliajn broditajn jakojn, kaj poste saltis antaŭen, kun lancoj enmane, por kompletigi la buĉadon. Duon dekduo da korpoj restis sur la piratŝipo – pruvo pri la kapablo de Conan kiel arkpafisto.

La batalo sur la "Argus" estis mallonga kaj sanga. La fortikaj maristoj tute ne povis konkuri kun la imponaj barbaroj kaj estis ĉiuj mortigitaj. Nur en unu loko la batalo prenis malsaman turnon. Starante sur la alta pobo, Conan trovis sin samnivela kun la ferdeko de la pirata galero. Dum ĝia ŝtalkovrita pruo fendis la flankon de la "Argus", la Cymmeriano, ĵetinte flanken sian arkon kaj starinte sur dismetitaj kruroj, konservis sian ekvilibron. Tura pirato saltanta trans la balustradon renkontis en la aero la klingon de granda glavo, kiu pure tranĉis lin duone, lia torso flugis en unu direkton kaj liaj kruroj en la alian. Poste, en kolereksplodo, lasante post si amason da dishakitaj korpoj kuŝantaj laŭlonge de la remparo, Conan saltis trans la balustradon kaj falis sur la ferdekon de la "Tigrino".

En palpebruma daŭro li fariĝis la uragancentro de pikantaj lancoj kaj falantaj klaboj. Tamen en la blindiga ekbrilo de ŝtalo, li nerezisteble antaŭenpuŝiĝis. Lancoj rompiĝis sur lia ŝildo aŭ fajfe flugis tra la aero, kaj lia granda glavo kantis mortoĉanton. La Cymmeriano estis kaptita de la batala kolero propra al lia raso, kaj kun flamantaj okuloj vualitaj de la ruĝa nebulo de blinda kolero, li estis fendanta kraniojn, rompanta ripojn, dehakanta membrojn kaj tranĉanta viscerojn, transformante la ferdekon en teruran buĉejon per sia kruela rikolto de sango kaj frakasitaj cerboj.

En sia kiraso protektanta lin kontraŭ batoj, apoginte sin kontraŭ la masto, li amasigis muron de difektitaj kadavroj ĉirkaŭ si ĝis liaj malamikoj retiriĝis, anhelante pro kolero kaj timo. Kaj kiam ili kaptis siajn lancojn, preparante ĵeti, kaj li streĉiĝis por salti en la densejon de malamikoj kaj kunpreni kelkajn kun si, penetranta krio frostigis levitajn brakojn. Ili frostiĝis kiel statuoj: nigraj gigantoj kun lancoj pretaj por ĵeto, kaj kirasita militisto kun sangmakulita glavo. Belit saltis antaŭ la nigruloj, forpuŝante iliajn lancojn. Kun ondantaj mamoj kaj ardantaj okuloj, ŝi turnis sin al Conan. Subita admiro ekpremis la koron de la barbaro. La knabino estis svelta, tamen konstruita kiel diino – ŝia korpo elasta sed samtempe abunda. Ŝia sola vesto estis larĝa, silka pubtuko. La eburblankaj membroj kaj la hemisferoj de ŝiaj mamoj faris la batalavidan Cymmerianon eksenti eĉ pli violentan ondon da emocio. Densa hararo, nigra kiel Stygia nokto, falis en brilantaj bukloj sur ŝian sveltan dorson. La nigraj okuloj direktitaj al la Cymmeriano flamis per stranga brilo.

Ŝi estis nesubjugigebla kiel dezerta vento, lerta kaj danĝera kiel pantero. Ŝi alpaŝis al li, indiferenta pri la granda klingo, makulita per la sango de siaj militistoj. Ŝi ekstaris tiel proksime al la granda militisto, ke ŝia belforma femuro tuŝis lian glavon. Ŝi ekrigardis en la mornajn, minacajn okulojn de la Cymmeriano, kaj ŝiaj plenaj, ruĝaj lipoj disiĝis.

– Kiu vi estas? – ŝi demandis. – Je Iŝtar, mi neniam vidis iun similan al vi, kvankam mi vojaĝis tra la maroj ekde la bordoj de Zingara ĝis la fajroj de la plej fora Sudo. De kie vi venas?

– El Argos – li respondis mallonge, timante ruzon. Se ŝia mano estus farinta ian ajn movon direkte al la juvelinkrustita ponardo, li faligus la knabinon sur la ferdekon per ununura bato. Tamen, en sia koro, li nutris neniun timon: li tenis tro multajn virinojn – el barbaraj kaj civilizaj landoj – en siaj ŝtalaj brakoj por ne rekoni la fajron, kiu brulis en ŝiaj okuloj.

– Vi ne estas hyboria timemulo! – ŝi ekkriis. – Vi estas sovaĝa kaj feroca kiel griza lupo. Viaj okuloj ne malfortiĝis pro la urbaj lumoj; viaj muskoloj ne moliĝis pro vivo pasigata inter marmoraj muroj!

– Mi estas Conan, la Cymmeriano.

Por la popoloj de la varma klimato, la Nordo estis nebula, duonmita lando, loĝata de ferocaj, bluokulaj gigantoj, kiuj foje descendis el siaj glaciaj dezertoj, alportante morton kaj brulegon. Iliaj taĉmentoj neniam kuraĝis alveni tiel malproksime suden, do ĉi tiu filino de Shem ne povis distingi AEsirojn de Vaniroj aŭ Cymmerianoj. Kun la neerara instinkto propra al ĉiuj virinoj, ŝi sentis, ke jen ŝi trovis amanton, kaj lia raso signifis nur, ke ĝi donis al li la splendoron de alveninto el malproksimaj landoj.

– Kaj mi estas Belit! – ŝi ekkriis, kvazaŭ dirante, “Mi estas reĝino!”

– Rigardu min, Conan! – Ŝi larĝe malfermis siajn brakojn. – Mi estas Belit, Reĝino de la Nigra Marbordo. Ho, tigro de la Nordo, vi estas frida kiel la neĝaj pintoj, kiuj naskis vin. Prenu kaj dispremu min en via furioza brakumo! Venu kun mi al la finoj de tero kaj maro! Fajro, ŝtalo kaj sango faris min reĝino – estu mia reĝo!

Conan ekrigardis la sangajn vicojn de piratoj, serĉante signon de kolero aŭ ĵaluzo. Li trovis neniun. Iliaj ebonaj vizaĝoj estis nedistorditaj de furiozo. Li ekkomprenis, ke por ĉi tiuj homoj, Belit estis pli ol virino: diino, kies volon neniu kuraĝis kontraŭstari. Li ekrigardis la "Argus-on", balanciĝantan sur purpura ondo, peze klinitan flanken, ĝia ferdeko lavata de ondoj kaj tenata per la abordaĝaj hokoj. Li ekrigardis la blue kadritan bordon, la vastan senlimaĵon de nebule verda oceano, la vive pulsantan figuron starantan antaŭ li – kaj io moviĝis en la animo de la barbaro. Vojaĝi tra la brilantaj bluaj maroj kun tiu blankhaŭta juna tigrino — ami, ridi, vagadi kaj prirabi…

– Mi velos kun vi – li murmuris, skuante ruĝajn gutojn el sia glavo.

– Hej, N'Yago! – Ŝia voĉo resonis kiel streĉita arkŝnuro. – Alportu herbojn kaj prizorgu la vundojn de via mastro! La resto de vi, alportu la rabaĵon surŝipen kaj fornaĝu!

Dum Conan sidis sur la pobo, apogante sian dorson kontraŭ la balustrado, kaj la maljuna ŝamano lavis la multajn vundojn sur liaj brakoj kaj kruroj, la kargon de la fatala "Argus" oni rapide translokigis al la "Tigrino" kaj metis en malgrandaj kajutoj sub la ferdeko. La korpojn de la ŝipanaro kaj falintaj piratoj oni ĵetis eksterŝipen por la svarmantaj ŝarkoj, kaj la vunditajn militistojn oni metis ŝipmeze, kie ili atendis bandaĝadon de siaj vundoj. Poste oni dekroĉis la abordaĝajn hokojn, kaj dum la "Argus" silente sinkis en la ruĝajn pro sango akvojn, la "Tigrino", pelata de la ritmaj remfrapoj, direktiĝis suden.

Kaj dum ili velis tra la kristalklaraj bluaj profundoj, Belit venis al la pobo. Ŝiaj okuloj flamis kiel tiuj de pantero insidanta en mallumo, kiam ŝi deŝiris siajn ornamaĵojn, sandalojn kaj silkan pubotukon kaj ĵetis ilin al la piedoj de Conan. Starinte sur la piedfingroj kaj levinte siajn brakojn supren kiel tremanta statuo de nuda blanko, ŝi ekkriis al sia hordo da desperantoj:

– Lupoj de la bluaj maroj, rigardu ĉi tiun dancon – la amdancon de Belit, kies patroj estis reĝoj de Asgalun!

Kaj ŝi dancis, kiel kirlanta dezertvento, kiel flamanta flamo de furioza fajro, kiel impeto por krei kaj impeto por detrui. Ŝiaj blankaj piedoj piedpremis la sangan ferdekon, kaj rigardante ŝin, la mortantoj forgesis sian morton. Kaj tiam, dum blankaj steloj ekbrilis kontraŭ la velura bluo de krepusko, transformante ŝian kirliĝantan korpon en strion de alabastra nebulo, kun sovaĝa krio ŝi ĵetis sin al la piedoj de Conan, kaj subita ondo de volupto igis la Cymmerianon forgesi la tutan mondon kaj forte premi la anhelantan, nudan dancistinon kontraŭ la nigrajn platojn de sia kiraso.

2.
LA NIGRA LOTUSO

La "Tigrino" krozis sur la maro, kaj la nigraj vilaĝoj tremis pro timo. Tam-tam-oj tondris en la noktoj, alportante la novaĵon, ke la mara diablino trovis amanton, la homon el fero, kies kolero similis al la furiozo de vundita leono. Kaj la postvivantaj maristoj de la sentripigitaj Stygiaj ŝipoj malbenis Belit-on kaj la blankan militiston kun la severaj bluaj okuloj; do tiel la Stygiaj princoj bone memoris lin, kaj ĉi tiu memoro estis arbo, kiu estontece portos amarajn, sangajn fruktojn.

Sed la "Tigrino", senzorga kiel vaganta vento, velis laŭ la sudaj bordoj ĝis ĝi ankriĝis ĉe la elfluejo de larĝa, morna rivero, kies bordoj kovriĝis per malhela kaj mistera ĝangalo.

Jen estas la rivero Zarkheba, kiu signifas "morto" – diris Belit. – Ĝiaj akvoj estas venenaj. Rigardu, kiel malhelaj kaj malklaraj ili estas. Nur venenaj reptilioj vivas en ĉi tiu rivero. La Nigruloj evitas ĉi tiun areon. Iam, Stygia galero, fuĝante for de mi, velis supren laŭ la rivero kaj pereis. Mi ordonis, ke la ankro estu ĵetita ĝuste ĉi tie, kaj post multaj tagoj, la nigra akvo portis la ŝipon ĉi tien, forlasitan kaj kun sangomakulita ferdeko. Ni trovis nur unu homon surŝipe – frenezulon, kiu mortis balbutante ion sensencan. La kargo estis netuŝita, sed la sorto de la ŝipanaro restis mistero.

– Mia karulo, mi opinias, ke devas esti urbo ie sur tiu rivero. Mi aŭdis rakontojn pri gigantaj turoj kaj muroj viditaj de malproksime de maristoj, kiuj kuraĝis veli mallongan distancon kontraŭflue. Ni timas nenion; ni iru tien kaj prirabu tiun ĉi urbon!

Conan konsentis. Li kutime konsentis kun ŝiaj ideoj. Estis ŝia menso, kiu planis iliajn ekspediciojn, kaj lia brako efektivigis ilin. Li malmulte zorgis, kie ili velis aŭ kontraŭ kiu ili batalis – kondiĉe ke ili velas kaj batalas. Li estis kontenta pri la vivo.

Bataloj kaj ekspedicioj maldensigis la ŝipanaron; nur ĉirkaŭ okdek lancistoj restis, apenaŭ sufiĉe por manovri longan galeron. Sed Belit ne volis perdi tempon por la longa vojaĝo suden, al la insulaj regnoj, kie ŝi rekrutis siajn bukanistojn. Ŝi eksplodis de deziro por nova aventuro; do la "Tigrino" eniris la riverelfluejon, kaj la remistoj atakis pli forte la remilojn, kiam ĝi komencis puŝi tra la rapida fluo.

Ili pasis la unuan kurbiĝon, malantaŭ kiu la maro kaŝiĝis, kaj la sunsubiro kaptis ilin obstine remantajn kontraŭ la fluo, evitante sablejojn, sur kiuj strangaj reptilioj tordiĝis. Ili eĉ ne vidis ordinaran krokodilon, nek ian ajn birdon aŭ kvarpiedan beston venantan al la bordo, por trinki akvon. Ili vojaĝis tra la mallumo antaŭ la lunleviĝo, inter bordoj transformitaj en nepenetreblajn palisadojn de mallumo, de malantaŭ kiuj venis misteraj susuroj kaj la sonoj de ŝteliraj paŝoj, kaj la ekbriloj de mornaj okuloj. Iam, nehoma, moka krio aŭdiĝis – la krio de simio, diris Belit, aldonante ke en ĉi tiuj humanoidaj bestoj estas malliberigitaj animojn de malbonaj homoj, kiel puno pro pasintaj krimoj. Sed Conan dubis pri tio, ĉar unufoje, en unu el la Hyrkaniaj urboj, li vidis malĝojokulan beston nomatan simio, tenatan en orumita kaĝo, kaj en ĝi estis neniu el la demona malico, kiu resonis en la kriega rido, eĥanta tra la malluma ĝangalo.

Poste la luno leviĝis, kiel sangoflako en ebona kadro, kaj la ĝangalo salutis ĝin per terura, freneza bruo. Muĝadoj, ululadoj kaj ĝemoj igis la nigrajn militistojn tremi; sed Conan rimarkis, ke la tuta bruo venis el la profundo de la ĝangalo, kvazaŭ bestoj, same kiel homoj, evitus la nigrajn akvojn de Zarkheba.

Leviĝinte super la malhela densejo de arboj kaj la ondanta foliaro, la luno arĝentigis la riveron, kaj la disondaĵo fariĝis strio de brilantaj, fosforeskaj vezikoj, kiuj disvastiĝis kiel luma vojo de eksplodantaj juveloj. Remiloj plonĝis en la brilantan akvon kaj emerĝis envolvitaj en frosta arĝento. La plumoj en la egretoj de la militistoj ŝanceliĝis en la vento, kaj la kostaj juveloj sur iliaj glavteniloj kaj ŝildoj brilis per malvarma lumo. Ĉi tiu malvarma lumo ekbruligis glaciajn fajrojn en la juveloj ornamantaj la nigrajn buklojn de Belit, kies svelta figuro kuŝis sur leoparda felo ĵetita sur la ferdekon. Apogita sur la kubutoj, kun la mentono ripozanta sur la mallarĝaj manoj, ŝi rigardis la vizaĝon de Conan, kiu kuŝis apud ŝi, kaj malforta brizo krispigis lian nigran hararon. La okuloj de Belit estis kiel du nigraj juveloj brulantaj en la lunlumo.

– Mistero kaj teruro ĉirkaŭas nin, Conan – ŝi diris. – Kaj ni iras en la regnon de koŝmaroj kaj morto. Ĉu vi timas?

Responde, li nur levis siajn kirasitajn ŝultrojn.

– Kaj mi ne timas – ŝi diris penseme. – Mi neniam timis. Tro ofte mi rigardis Morton en la okulojn. Ĉu vi timas la diojn, Conan?

– Mi preferas resti for de ili – la barbaro respondis singarde. – Kelkaj dioj rapidas damaĝi – aliaj helpi; almenaŭ tion diras iliaj pastroj. Mitra de la Hyborianoj devas esti potenca dio, ĉar lia popolo konstruis urbojn en ĉiuj partoj de la mondo. Sed eĉ la Hyborianoj timas Set-on. Kaj Bel, la patrono de ŝtelistoj, estas bona dio. Mi eksciis pri li kiam mi estis ŝtelisto en Zamora.

– Kaj kio pri viaj dioj? Mi ne aŭdis vin alvoki ilin.

– Ilia gvidanto estas Crom. Li loĝas sur granda monto. Kial alvoki lin? Li malmulte zorgas ĉu homo vivas aŭ mortas. Pli bone silenti ol altiri lian atenton, ĉar li pli frue alportos pereon ol feliĉon! Li estas morna kaj indiferenta, sed en la momento de naskiĝo li plenigas la homan animon per la deziro al batalo kaj postvivado. Kion pli oni povas deziri de dio?

– Kaj kio pri la mondoj trans la rivero de morto? – ŝi insistis.

– La kredo de mia popolo ofertas neniun esperon, nek ĉi tie nek tie – respondis Conan. – En ĉi tiu mondo, la homo luktas kaj suferas vane, trovante plezuron nur en la frenezo de batalo; kaj kiam li mortas, lia animo eniras la grizan, nebulan regnon de nuboj kaj glaciaj ventoj, por eterne vagadi inter ili.

Belit ektremis.

– La vivo, eĉ la plej mizera, estas pli bona ol tia sorto. Kaj je kio vi kredas, Conan?

Li levis la ŝultrojn.

– Mi konis multajn diojn. Kiu neas ilian ekziston, tiu estas same blinda kiel tiu, kiu kredas je ili tro profunde. Mi atendas nenion post la morto. Eble estos la mallumo antaŭdirita de la Nemediaj saĝuloj, aŭ la regno de Krom el glacio kaj nuboj, aŭ eble la neĝaj ebenaĵoj kaj altaj volboj de Valhala, je kiuj kredas la homoj de Nordheim. Mi ne scias, kaj mi ne zorgas pri tio. Dum mi vivas, mi sopiras vivi plene; senti la riĉan sukon de ruĝa viando kaj forta vino sur mia palato, sperti la varmajn brakumojn de blankaj brakoj kaj la furiozon de batalo, kiam ŝtalaj klingoj gutigas sparkojn kaj sangon. Kun tio mi estos kontenta. Lasu la saĝulojn, pastrojn kaj filozofojn pripensi la demandon pri realeco kaj iluzio. Mi scias unu aferon: se la vivo estas iluzio, tiam mi ankaŭ estas ĝin, kaj tiam ĉi tiu iluzio estas realeco por mi. Mi vivas, mi estas vigla, mi amas, mi mortigas, kaj mi estas feliĉa.

– Sed la dioj estas la realo – ŝi diris, sekvante siajn proprajn pensojn. – Kaj super ili ĉiuj estas la shemanaj dioj – Ishtar, Astarte, Derketo kaj Adonis. Bel, kun sia bukla barbo kaj mokaj okuloj, estas ankaŭ shemana diaĵo, ĉar antaŭ longe, longe li naskiĝis en antikva Shumir kaj, subridante, eliris en la mondon por ŝteli juvelojn de antikvaj regantoj. Mi scias, ke ekzistas vivo post la morto, kaj mi ankaŭ scias tion, Conan de Cymmeria – ŝi diris, lerte leviĝante sur siajn genuojn kaj ĉirkaŭprenante lin en siajn brakojn – ke mia amo estas pli forta ol la morto! Mi kuŝis en viaj brakoj, anhelante pro la sovaĝaj karesoj; vi tenis min, premis min, kaj konkeris min, suĉante mian animon el mi per viaj furiozaj kisoj. Mia koro estas kunigita al la via, mia animo estas parto de la via! Eĉ se mi estus mortinta kaj vi batalus por via vivo, mi revenus el la abismo por helpi vin, ĉu mia spirito velus sub purpuraj veloj sur la kristalklaraj akvoj de paradizo aŭ tordiĝus en la flamoj de Infero! Mi estas via, kaj ĉiuj dioj kune kun sia tuta eterneco ne povos apartigi nin!

La gardisto staranta sur la observejo eligis akran ekkrion. Puŝinte Belit-on flanken, Conan saltis sur siajn piedojn. Lia glavo ekbrilis arĝente en la lunlumo, kaj la haroj sur lia kapo hirtiĝis. La nigra militisto pendis super la ferdeko, tenata de io, kio aspektis kiel nigra, fleksebla trunko de arbo kliniĝanta super la ferdeko. La barbaro ekkomprenis, ke ĝi estis giganta serpento, kiu trenis sian brilantan korpon sur la pruon kaj kaptis la malfeliĉan militiston per siaj makzeloj. Ĝiaj ŝlimkovritaj skvamoj brilis abomene en la lunlumo dum la reptilio ŝvebis alte super la ferdeko, kaj la kaptita homo tordiĝis kaj ĝemis kiel muso en la makzeloj de pitono. Conan tuj rapidis al la pruo kaj, svinginte sian grandegan glavon, preskaŭ distranĉis la korpon de la serpento, kiu estis pli dika ol la homa torso. Sango makulis la remparojn dum la mortanta monstro glitis de la ferdeko, daŭre tenante sian predon, kaj ringo post ringo sinkis en la riveron, ĝia korpo baraktante kontraŭ la akvo ĝis sanga ŝaŭmo leviĝis, en kiu reptilio kaj homo malaperis kune. De tiam, Conan mem prenis la pruan deĵoron, sed neniu alia koŝmaro ŝteliris el la nokta mallumo; kaj kiam la mateno heligis la ĝangalon, la Cymmeriano ekvidis la nigrajn dentegojn de turoj leviĝantaj super la arbopintoj. Li vokis Belit-on, kiu dormis proksime, envolvita en lian skarlatan mantelon; kun fajraj okuloj ŝi kuris al la voko. Ŝi malfermis sian buŝon, preparante sin por elligi ordonon al la militistoj preni siajn arkojn kaj lancojn, sed sammomente ŝiaj okuloj larĝiĝis pro surprizo.

Preterpasante ĝangal-kovritan terkapon kaj turnante sin al la kontraŭa bordo, ili ekvidis fantoman urbon. Fiherboj kaj altaj kanoj kreskis inter la ŝtonegoj de fenditaj muroj kaj frakasitaj slaboj, kiuj iam estis stratoj, vastaj placoj kaj larĝaj kortoj. Ĉiuflanke – krom de kie fluis la rivero – la ĝangalo entrudiĝis en la urbon, kaŝante falintajn kolonojn kaj amasojn da rubo per sia venena verdo. Tie kaj aliloke, klinantaj turoj ebrie kliniĝis kontraŭ la fono de la matena ĉielo, kaj fenditaj kolonoj elstaris inter la disfalantaj muroj. En la ĉefa placo leviĝis marmora piramido, kronita de svelta kolono, sur kiu sidis io, kion Conan opiniis statuo, ĝis liaj akraj okuloj detektis signojn de vivo.

– Ĝi estas granda birdo – diris unu el la militistoj, starante sur la pruo.

– Ĝi estas monstra vesperto – insistis alia.

– Ĝi estas simio – diris Belit.

Ĉi-momente, la kreitaĵo etendis siajn larĝajn flugilojn kaj forflugis profunden en la ĝangalon.

– Flugilhava simio – elbalbutis maljuna N'Yaga. – Estus pli bone por ni tranĉi niajn gorĝojn ol veni ĉi tien. Ĉi tio estas hantata loko.

Belit mokis liajn antaŭjuĝojn, poste ordonis, ke la galero estu albordigita kaj alligita al la kadukaj kajoj. Ŝi elŝipiĝis unua, tuj post ŝi sekvis Conan, kaj malantaŭ ili paŝis la ebonhaŭtaj piratoj, iliaj egretoj ondiĝantaj en la vento, iliaj lancoj pretaj, maltrankvile rigardantaj la ĉirkaŭan ĝangalon.

Silento regis ĉie, malbonaŭgura kiel la silento de vipuro dormanta en la suno. Belit aspektis pitoreska kontraŭ la ruinoj; ŝia vigla, svelta figuro kontrastis strange kun la malpleno kaj detruo disvastiĝantaj ĉirkaŭe. La suno leviĝis malrapide kaj malvolonte super la ĝangalo, banante la turojn per ora brilo, lasante ombrojn kaŝiĝantajn sub la kadukaj muroj. Belit montris sveltan, rondan turon, ŝanceliĝantan sur siaj kadukaj fundamentoj. Larĝa avenuo de fendiĝintaj, herbokovritaj slaboj kondukis al ĝi, finiĝante per grandega altaro. Belit kuris laŭ la antikva vojo kaj staris antaŭ ĝi.

– Ĉi tio estas la templo de la malnovaj dioj – ŝi diris. – Rigardu, la sangokanaloj videblas ĉe la flankoj de la altaro, kaj la pluvoj dum dek mil jaroj ne forlavis de ili ĉi tiujn malhelajn makulojn. La muroj falis, sed ĉi tiu ŝtono daŭras, malobeante la tempon kaj la elementojn.

– Kiuj estis ĉi tiuj malnovaj dioj? – postulis Conan. Ŝi etendis siajn sveltajn manojn senhelpe.

– Neniuj legendoj mencias ĉi tiun urbon. Sed rigardu la tenilojn ĉe la finoj de ĉi tiu slabo! Pastroj ofte kaŝas siajn trezorojn sub altaroj. Lasu kvar el vi provi vidi ĉu vi povas levi ĝin.

Ŝi retropaŝis por fari lokon por la militistoj, rigardante supren al la krute klinanta turo minacanta super ili. Tri el la plej fortaj piratoj kaptis la tenilojn ĉizitajn en la ŝtono – strange malkonvenajn al la formo de homa mano, kiam subite Belit saltis malantaŭen kun akra ekkrio. Ili frostiĝis, kaj Conan, kiu helpis ilin, kliniĝante super la altaro, turniĝis kun malbeno.

– Serpento en la herbo – ŝi diris, retiriĝante. – Venu ĉi tien kaj mortigu ĝin, kaj vi dediĉu vin al ĉi tiu ŝtono.

Conan rapide alpaŝis al ŝi, kaj alia militisto prenis lian lokon. La barbaro senpacience disigis la herbon, serĉante la reptilion, dum la nigraj gigantoj, plantante siajn piedojn firme kontraŭ la tero, ĝemante komencis levi la ŝtonon, ĝis iliaj grandegaj muskoloj streĉiĝis sub ilia ebona haŭto. La altaro rifuzis leviĝi, sed subite renversiĝis. En tiu sama momento, potenca kraŝo resonis, kaj la turo kolapsis kun terura bruo, entombigante la kvar nigrajn militistojn sub la rubo.

Iliaj kunuloj eligis krion de hororo, kaj Belit fermis siajn sveltajn fingrojn ĉirkaŭ la muskola brako de Conan.

– Estis neniu vipuro – ŝi flustris. – Tio estis nur preteksto por fortiri vin. Mi timis pri vi. La malnovaj dioj bone gardas siajn trezorojn. Ni forĵetu ĉi tiujn ŝtonegojn.

Ne ŝparante penon ili tiel faris kaj elfosis la mutilitajn korpojn de siaj kvar kunuloj. Kaj sub ili, trempitan en la sango de ĉi tiuj malfeliĉuloj, ili trovis kripton ĉizitan en la solida roko. Altaro, inventeme fiksita sur ŝtonaj ĉarniroj, funkciis kiel kovrilo. Kaj unuarigarde, la kripto ŝajnis esti plena de likva fajro, reflektante la frumatenan lumon per miliono da brilantaj speguloj. Antaŭ la larĝe malfermitaj pro miro okuloj de piratoj kuŝis neimagebla riĉaĵo: diamantoj, rubenoj, sangoŝtonoj, safiroj, turkisoj, lunŝtonoj, opaloj, smeraldoj, ametistoj kaj aliaj nekonataj gemoj, brilantaj kiel la okuloj de pekaj virinoj. La kripto estis plena ĝis la rando de brilantaj ŝtonoj, kiujn la matena suno lumigis per flagranta flamo.

Kun mallaŭta krio, Belit falis surgenuen en la sangan rubon ĉe la rando de la kripto kaj plonĝis siajn brakojn ĝis la kubutoj en ĉi tiun sennombrecon da juveloj. Ŝi etendis ilin, tenante ion, kio eltiris alian krion el ŝiaj lipoj – longan ĉenon de purpuraj gemoj, kvazaŭ koagulaĵoj de sekigita sango envicigitaj sur dika ora drato. Ilia ardlumo transformis la oran brilon de la suno en sangan nebulon.

Belit rigardis tion, ravite. La shemana animo trovas ĝojan ebriecon en riĉeco kaj materiaj havaĵoj, kaj la vido de ĉi tiuj trezoroj ŝokus eĉ la imperiestron de Shushan, dronantan en lukso.

– Prenu la juvelojn, hundoj! – ŝi ordonis, ŝia voĉo raŭka pro ekscito.

– Rigardu! – La muskola brako de la nigrulo etendiĝis en la direkto de la "Tigrino", kaj Belit turnis sin kun kolera grumblo sur siaj karmezinaj lipoj, kvazaŭ atendante vidi alian piratŝipon albordiĝi por senigi ŝin de ŝia predo. Sed estis nur la sama nigra formo, kiu leviĝis el la kanonpordo de la galero kaj forglisis super la ĝangalon.

– La diabla simio inspektis la ŝipon – murmuris la nigruloj maltrankvile.

– Nu, kaj? – Belit ekkriis kolere, senpacience forŝovante obstinan harbuklon de sia frunto. – Faru brankardon el lancoj kaj manteloj por porti ĉi tiujn juvelojn… Kaj kien diable vi iras?

– Por inspekti la galeron – murmuris Conan. – Tiu vespert-ulo povus same bone esti traborinta truon en ĝia fundo.

Li rapide kuris laŭ la fendita kajo kaj saltis sur la ŝipon. Mallonga inspekto sub la ferdeko sufiĉis por ke li pasie malbenu, ĵetinte malhelan rigardon en la direkton, kie la vespert-flugila ulo malaperis. La Cymmeriano rapideme revenis al Belit, kiu kontrolis la prirabadon de la kripto. Ŝi surmetis la kolĉenon, kaj la ruĝaj gemoj brilis per sombra lumo sur ŝia nuda, blanka brusto. Grandega, nigra militistino staris preskaŭ ĝistalie mergita en da kavo plena de gemoj, kolektante ilin manplene, li pasis ilin al siaj kunuloj, kiuj fervore etendis la manojn. Fluoj da lumo trapenetris inter liajn malhelajn fingrojn; gutoj da ruĝo gutetis el liaj manplatoj, brilante per ĉiuj koloroj de frosta ĉielarko. Kaj ŝajnis kvazaŭ la nigra titano ekstaris dispiedige en hela abismo de Infero, tenante la stelojn en siaj etenditaj manoj.

– Tiu fluganta diablo trapikis la akvobarelojn – diris Conan. – Ni aŭdus la bruon se tiuj juveloj ne estus tiel posedintaj nin. Ni estis malsaĝaj ne lasante iun ajn garde. La akvo de ĉi tiu rivero estas netrinkebla. Mi prenos dudek virojn kaj serĉos trinkakvon en la ĝangalo.

Kaptita de stranga konfuzo, ŝi rigardis lin per strange malplena rigardo, kaj ŝiaj fingroj senĉese ludis kun la kolĉeno sur ŝia brusto.

– Tre bone – ŝi diris distrite, apenaŭ aŭdante lin. – Mi portos la rabaĵon surŝipen.

La ĝangalo rapide fermiĝis malantaŭ ili, kaj la lumo ŝanĝiĝis de ora al griza. Pitonsimilaj lianoj pendis de la arka volbo de verdaj branĉoj. La militistoj marŝis anservice, vadante tra la eterna krepusko kiel nigraj aperoj sekvantaj blankan fantomon.

La subkreskaĵaro ne estis tiel densa kiel Conan atendis. La tero estis mola, sed ne marĉa. Dum ili moviĝis for de la rivero, la tero iom post iom leviĝis. Ili sinkis pli kaj pli profunden en la ondantajn, verdajn malklaraĵojn, kaj daŭre ili trovis neniun spuron de akvo, nek fluantan torenton, nek trankvilan lageton. Subite, Conan haltis abrupte, kaj liaj militistoj frostiĝis kiel bazaltaj statuoj. En la streĉa silento, kiu sekvis, la Cymmeriano senpacience ekskuis sian kapon.

– Iru pluen – li murmuris al sia vickomandanto, N'Gora. – Marŝu antaŭen ĝis mi malaperos el via vido; tiam haltu kaj atendu min. Mi kredas, ke iu sekvas nin. Mi aŭdis iom da susuro.

La nigruloj maltrankvile ekrepaŝetis, sed ili faris kiel ordonite. Kiam ili antaŭeniris, Conan rapide kaŝis sin malantaŭ granda arbo, rigardante malantaŭen en la direkton, el kiu ili venis. El tiu foliarbusto, kiu sciis, kia estaĵo povus aperi...

Sed nenio okazis: la sonoj de marŝantaj lancistoj mallaŭtiĝis en la distanco. Subite, Conan konsciiĝis, ke la aero estas saturita de ia stranga, ekzotika odoro. Io milde tuŝis lian tempion. Li turniĝis fulmrapide. El areto da verdaj, strange folihavaj tigoj, grandegaj nigraj floroj riverencis al li. Unu el ili tuŝis lin. Ĝi ŝajnis allogi lin, klinante sian flekseblan kolon. La floroj disvolvis siajn petalojn kaj milde susuris, kvankam ne estis vento. Conan saltis malantaŭen, rekonante nigran lotuson, kies nektaro alportis morton, kaj ĝia odoro – sonĝon plenan de halucinoj. Tamen li jam sentis dolĉan letargion descendi sur lin. Li volis levi sian glavon por tranĉi la serpentajn tigojn, sed lia brako falis senforte. Li malfermis sian buŝon por alvoki siajn militistojn, sed ĉio, kio eliris, estis mallaŭta stertoro. La sekvan momenton, kun terura perforto, la ĝangalo ŝanceliĝis kaj pleniĝis per nebulo; li jam ne aŭdis la terurajn kriojn kaj ĝemojn, kiuj eĥis proksime, ĉar liaj genuoj fleksiĝis sub li, kaj li falis senforte teren. Super lia senforta korpo, grandaj, nigraj floroj ŝanceliĝis en la senventa aero.

3.
LA KOŜMARO EN LA ĜANGALO

Komence, ĝi estis la nigreco de kompleta vakuo kaj traflugantaj ĝin fridaj ventoj el kosmaj spacoj. Poste aperis formoj – strangaj, monstraj kaj efemeraj – ili komencis ruliĝi tra la senlima nenieco, kvazaŭ la mallumo alprenus materialan formon. Uraganoj ekblovis, kreante ventokirlon, rotaciantan piramidon de muĝanta nigreco. El ĝi ekestis la Formo kaj Dimensio; poste, subite, kiel disiĝantaj nuboj, la mallumo disiĝis, rivelante grandan urbon el verda ŝtono, sur la bordoj de larĝa rivero fluanta trans senfinan ebenaĵon. En ĉi tiu urbo, moviĝis neteraj estaĵoj.

Kvankam ili havis homan formon, ili certe ne estis homoj. Flugilhavaj kaj grandegaj, ili ne devenis de tiu mistera trunko de evoluo, kies kulmina ŝoso estas homo, sed estis la disvolvitaj floroj de alia, fremda arbo, kreskanta aparte. Eĉ sen siaj flugiloj, ili similis homojn en la sama grado, kiel homo en sia plej perfekta formo similas grandajn homonimiojn. Koncerne la spiritan, estetikan kaj intelektan evoluon, ili superis homon samgrade tiom, kiom homo superas la gorilon. Tamen, kiam ili konstruis sian grandegan urbon, la originaj prapatroj de la homo ankoraŭ ne elrampis el la ŝlimo de la praaj oceanoj.

Ĉi tiuj estaĵoj estis mortontaj, kiel ĉiuj el karno kaj sango. Ili vivis, amis kaj mortis, kvankam ilia vivdaŭro estis nekredeble longa. Sekve, post sennombraj milionoj da jaroj, venis la Granda Ŝanĝo. La bildo tremis kaj ondiĝis, kiel pentraĵo sur ventoblovata kurteno. Epokoj ruliĝis super la urbo kaj la tero kiel ondoj ruliĝantaj super sablo, ĉiu el ili portis ŝanĝojn. Ie sur la planedo, magnetaj centroj translokiĝis; grandegaj glaĉeroj kaj glacikampoj retiriĝis al novaj polusoj.

La vizaĝo de la granda rivero ŝanĝiĝis. La ebenaĵoj transformiĝis en marĉojn odorantajn je reptilia vivo. Kie iam etendiĝis fekundaj herbejoj, nun kreskis arbaroj, transformiĝante en humidajn ĝangalojn. La pasantaj jarcentoj ankaŭ lasis sian postsignon sur la loĝantoj de la urbo. Ili ne migris al novaj landoj. Iaj kialoj nekompreneblaj por la homo devigis ilin resti en sia antikva urbo kaj atendi sian pereon. Kaj same kiel la iam riĉa kaj potenca lando sinkis pli kaj pli profunde en la nigran marĉon de la ĝangalo, tiel ankaŭ ĝiaj loĝantoj sinkis pli kaj pli profunde en kaoson. Teruraj konvulsioj skuadis la teron; la noktoj estis prilumigataj per la sombra brilo de erupciantaj vulkanoj, kiuj punktis la malhelan horizonton per multaj fajraj kolonoj.

Post la tertremo, kiu frakasis la eksterajn murojn kaj la plej altajn turojn, la rivero restis nigra dum tagoj pro iu venena substanco elŝprucita el la profundoj de la tero, kaj terura ŝanĝo okazis en la akvo, kiun ĉi tiuj homoj trinkis dum jarcentoj. Multaj, kiuj trinkis ĝin, mortis; tiuj, kiuj postvivis, spertis transformiĝon: subtilan, laŭgradan kaj teruran. Adaptiĝante al la novaj kondiĉoj, ili regresis multe sub sian originan staton. Sed la mortodonaj akvoj ŝanĝis ilin eĉ pli terure, de unu monstriĝanta generacio al la sekva. Ili, kiuj estis flugilhavaj dioj, fariĝis demonoj, kaj ĉio, kio restis el la grandega saĝo de iliaj prapatroj, estis tordita kaj perversigita laŭ la plej terura maniero. Kaj ĝuste kiel ili leviĝis al altoj, pri kiuj la homaro eĉ ne povis revi, tiel nun ili sinkis pli profunden ol eĉ la plej sovaĝa koŝmaro povus aperi en iu ajn homa sonĝo. Ili rapide estis formortantaj pro kanibalismo kaj la teruraj luktoj batalataj en la nokta mallumo de la ĝangalo. Kaj fine, inter la muskokovritaj ruinoj de la urbo, nur unu restis – deformita, abomena anomalio de la naturo.

Tiam, por la unua fojo, aperis homoj: malhelhaŭtaj viroj kun aglaj trajtoj, en kirasoj el ledo kaj kupro, armitaj per arkoj – militistoj de prahistoria Stygia. Estis nur kvindek da ili, elĉerpitaj kaj malgrasigitaj pro penoj de longa vagado, malpuraj kaj gratvunditaj pro marŝo tra la ĝangalo, envolvitaj en sangomakulitaj bandaĝoj atestantaj pri malfacilaj bataloj. En iliaj koroj kuŝis la rememoro pri milito kaj malvenko, pri fuĝo de pli forta tribo, kiu pelis ilin pli kaj pli suden ĝis ili perdiĝis en la verda labirinto de ĝangalo kaj riveroj. Elĉerpitaj, ili kuŝis inter la ruinoj, kie ruĝaj floroj, kiuj floris unufoje ĉiujn cent jarojn, ŝanceliĝis sub la plenluno, kaj endormiĝis. Kaj dum ili dormis, abomeninda, ruĝokula formo rampis el la mallumo kaj plenumis fantomajn kaj terurajn ritojn super ĉiu el ili. La luno, pendanta en la malheligita ĉielo, makulis la ĝangalon ruĝe kaj nigre; la skarlataj floroj brilis kiel sangomakuloj super la dormantaj militistoj. Poste la luno subiris, kaj la okuloj de la sorĉisto brilis kiel ruĝaj juveloj enkadrigitaj en la ebonon de la nokto.

Kiam la tagiĝo etendis sian blankan vualon super la rivero, neniu homo estis videbla; nur vila, flugilhava monstro sidanta en cirklo de kvindek grandegaj, makulitaj hienoj, kiuj levis siajn tremantajn muzelojn al la ĉielo kaj ululis kiel damnitaj animoj. Poste sceno sekvis scenon tiel rapide, ke ĉiu paŝis sur la kalkanojn de sia antaŭulo. Estis kaoso de movado, kunfandiĝo de lumo kaj ombro kontraŭ la fono de la nigra ĝangalo, la ruinoj el verda ŝtono kaj malklaraj akvoj de la rivero. La nigraj viroj naĝis kontraŭflue en longaj kanuoj, iliaj pruoj estis ornamitaj per kranioj montrantaj la dentojn, aŭ, kun lancoj enmane, ili kaŭre rampis inter la arboj. Ili forkuris kriante for de la ruĝaj okuloj kaj ŝaŭmaj makzeloj. La krioj de la mortantoj ŝiris la mallumon; sekretaj paŝoj aŭdiĝis en la mallumo, kaj vampiraj okuloj brilis ruĝe. Kaj estis abomenaj festenoj en la lunlumo, trans kies purpura vizaĝo konstante flirtis vespertsimila formo.

Poste, subite – klare videbla, kontraste al tiuj, malklaraj bildoj – longa galero elnaĝis el malantaŭ la ĝangal-kovrita terkapo, plena de ebonhaŭtaj figuroj, kaj ĉe ĝia pruo staris blankhaŭta giganto vestita per blua ŝtalo. Nur tiam Conan komprenis, ke li sonĝas. Ĝis tiam, li ne konsciiĝis pri sia ekzisto. Sed kiam li ekvidis sin mem paŝi sur la ferdeko de la "Tigrino", kvankam li tute ne vekiĝis, li konsciiĝis kaj pri sia ekzisto kaj pri sia sonĝado.

Dum li pripensis tion, la bildo abrupte ŝanĝiĝis, rivelante ĝangalan maldensejon, kie N'Gora staris kun dek naŭ lancistoj, kvazaŭ atendante iun. En la sama momento, kiam Conan komprenis, ke ili lin atendas, koŝmaro malsupreniris el la ĉielo, kaj la ŝtona trankvilo de la militistoj cedis lokon al krioj de teruro. Frenezaj pro timo, la nigraj viroj forĵetis siajn armilojn kaj blinde forkuris antaŭen, persekutataj de abomeninda monstro, kies flugiloj flirtis super iliaj kapoj.

Post ĉi tiu vizio, dum kiu Conan vane provis reakiri konscion, ekregis kompleta kaoso. Ŝajnis al la barbaro, ke li vidas sian korpon kuŝantan sub ŝanceliĝanta aro da nigraj floroj, kaj abomeninda kreitaĵo rampas al li el la arbustaro.

Per titana peno, li rompis la nevideblajn ligilojn, kiuj tenis lin en lia dormo, kaj leviĝis de la tero.

Li rigardis ĉirkaŭen nekredeme. Vidante nigran lotuson ŝanceliĝantan proksime, li rapide moviĝis for de ĝi.

Proksime, li ekvidis spuron en la mola tero, kvazaŭ iu besto, preparanta eliri el la arbustaĵo, estus metinta unu piedon tie kaj poste retirinta ĝin. Ĝi povus esti la spuro de nekredeble granda hieno.

Conan vokis N'Goran. Eterna silento regis super la ĝangalo, en kiu lia krio sonis ridinde malforta kaj obtuza. Li ne povis vidi la sunon, sed liaj instinktoj, akrigitaj en la sovaĝejo, diris al li, ke la tago preskaŭ finiĝas. La penso pri kuŝado senkonscia dum tiom da horoj plenigis lin per paniko. Li rapide sekvis la spurojn de la lancistoj, klare presitajn en la malseka argilo. Ili kuris en orda vico kaj rapide kondukis lin al libera spaco, kie li ekstaris, sentante timtremoj kurantaj laŭ lia spino, kiam li rekonis la maldensejon viditan en siaj drogitaj vizioj. Ŝildoj kaj lancoj kuŝis disĵetitaj sur la tero, kvazaŭ forlasitaj en senorda fuĝo.

Kaj la spuroj kondukantaj de la maldensejo en la ĝangalon indikis, ke ĝi efektive estis blinda kurego. La spuroj interkovriĝis kaj teksis sencele inter la arboj. La rapide paŝanta Cymmeriano neatendite eliris el la arbustaro sur montecan rokon, kiu krute leviĝis, por fali vertikale suben en kvardek-futan abismon.

Iu estaĵo kaŭris ĉe la rando de la klifo. Komence, Conan pensis, ke ĝi estas grandega, nigra gorilo. Poste, li komprenis, ke ĝi estas grandega nigra viro, kaŭranta kiel simio, liaj longaj brakoj pendantaj, ŝaŭmo gutanta el lia gapanta buŝo. Nur kiam la estaĵo, kun plorĝema ululo, saltis al li, provante kapti lin, Conan rekonis N'Goran. La nigra viro atakis, ignorante la krion de la Cymmeriano – liaj okuloj ruliĝis malantaŭen, malkaŝante la blankulojn, liaj dentoj nudiĝis, kaj lia vizaĝo tordiĝis en nehoma grimaco.

Kaptita de hororo, kiun ĉiam vekas en sana viro la vido de la frenezo de alia, Conan trapikis la atakanton per sia glavo; poste, evitante la ungege kurbigitajn fingrojn de N'Gora, li paŝis al la rando de la abismo.

Por momento li staris rigardante malsupren al la akraj rokoj, kie kuŝis la lancistoj de N'Gora – en senordaj kaj nenaturaj pozoj, atestante pri dispremitaj membroj kaj frakasitaj ostoj. Neniu moviĝis. Nubo da grandaj, nigraj muŝoj laŭte zumis super la sangŝprucigitaj ŝtonegoj; formikoj jam komencis ronĝi la korpojn. Vulturoj ripozis en la ĉirkaŭaj arboj, kaj ŝakalo, ekrigardinte supren kaj ekvidinte homon starantan ĉe la rando de la krutaĵo, forkuris kaŭrinte.

Conan nelonge staris senmove. Baldaŭ li turnis sin kaj kuris reen laŭ la vojo, kiun li venis. Atentante nenion, li puŝis sin tra la altaj herboj kaj arbustaĵoj, saltante super la densaj grimpoplantoj, kiuj blokis lian vojon. Li tenis glavon en sia dekstra mano, kaj lian malhelhaŭtan vizaĝon kovris nekutima paleco.

Nenio ĝenis la silenton regantan en la ĝangalo. La suno subiris, kaj nigraj ombroj leviĝis el la glueca, nigra tero. Tra la mallumo, plena de kaŝanta morto kaj morna soleco, Conan rapidis kiel ekbrilo de skarlato kaj blua ŝtalo. Neniu sono aŭdeblis en la dezertejo krom lia rapida spirado, kiam li fine elfalis el la ombroj sur la kovritan de malseka krepusko riverbordon.

Li ekvidis galeron alkroĉiĝantan al la fendita kajo kaj la ruinojn de konstruaĵo minacantaj necerte en la griza brilo. Tie kaj aliloke inter la ŝtonoj videbliĝis brilaj, skarlataj makuloj, kvazaŭ senzorge forskuiitaj el peniko.

Kaj denove li ekvidis la bildon de morto kaj detruo. Ĉirkaŭ li kuŝis liaj lancistoj, sed neniu leviĝis por saluti lin. De la rando de la ĝangalo ĝis la riverbordo, inter la putraj kolonoj kaj fenditaj kajoj, kuŝis disŝiritaj je pecoj, masakritaj, duone voritaj homaj korpoj.

Conan silente eniris sur la kajon, alproksimiĝante al la galero, super kies ferdeko pendis io, kio en la malforta lumo brilis kiel eburo. La mutigita Cymmeriano ekvidis la Reĝinon de la Nigra Marbordo pendigitan sur la velstango de ŝia propra ŝipo. De la velstango ĝis la svelta kolo de Belit etendiĝis ĉeno de purpuraj buloj, brilantaj en la griza krepusko kiel gutoj da sango.

4.
LA ATAKO EL LA ĈIELO

La ĝangalo estis nigra koloso, kiu per siaj ebonaj brakoj premtenis la maldensejon kovritan per disŝutitaj ruinoj. La luno ne eliris el malantaŭ la nuboj; steloj brilis kiel splitoj de varmega sukceno en la mortspiranta, senmove frostiĝinta ĉielo. Sur la ŝtupoj de la piramido, meze de la falintaj kolonoj, Conan la Cymmeriano sidis kiel fera statuo, ripozante sian mentonon sur la potencaj pugnoj. Ĉirkaŭe, en la nepenetrebla mallumo, ruĝaj okuloj brilis, kaj kaŝemaj paŝoj aŭdiĝis. La mortintoj kuŝis kie ili falis. Nur sur la ferdeko de la Tigrino, sur amaso da rompitaj benkoj, lancostangoj kaj leopardaj feloj, dormis la Reĝino de la Nigra Marbordo, envolvita en la skarlata mantelo de Conan. Ŝi kuŝis kiel vera reĝino, meze de amasoj da rabaĵo: silkoj, oraj ŝtofoj, arĝentaj orelringoj, bareloj da juveloj kaj oraj moneroj, arĝentaj ornamaĵoj, juvelinkrustitaj ponardoj kaj amasoj da orbrikoj.

Sed pri la militakiroj kaptitaj en la malbenita urbo konis nur la malhelaj akvoj de Zarheba, en kiujn Conan ĵetis ilin kun pagana malbeno. Nun li sidis morne sur la ŝtupoj de la piramido, atendante nevideblajn malamikojn. Furioza kolero forpelis ĉian timon el lia animo. Kiuj figuroj eliros el la mallumo – li nek sciis nek zorgis pri tio.

Li jam ne dubis pri la realeco de la vizioj elvokitaj de la nigra lotuso. Li komprenis, ke la militistoj de N'Gora, atendantaj lin sur la maldensejo, estis kaptitaj de la vido de flugilhava monstro, kiu malsupreniris sur ilin el la ĉielo kaj – fuĝante terurite – falis en la abismon; ĉiuj krom ilia komandanto, kiu iel eskapis ilian sorton, kvankam ne frenezon. Samtempe, aŭ baldaŭ poste, la aliaj sur la riverbordo estis neniigitaj. Conan ne dubis, ke ĝi estis pli buĉado ol batalo. Jam pli frue, perdinte sian kuraĝon pere siaj superstiĉaj timoj, la nigraj viroj eble submetiĝis al siaj nehomaj malamikoj sen frapi eĉ unu baton. Kial li mem eskapis ilian sorton por tiel longe, li ne sciis – krom se la minaca estaĵo, kiu kontrolis la riveron, intencis teni lin vivanta por turmentadi lin per malespero kaj timo. Ĉio ĉi indikis ian superhoman aŭ diablan inteligentecon – la trapikado de la akvobareloj por dividi la fortojn de la piratoj, la pelado de la nigruloj en la abismon, kaj la fina kaj plej potenca pruvo: la terura ŝerco pri la kolĉeno ŝnurita kiel pendumila maŝo ĉirkaŭ la blanka kolo de Belit.

Evidente ŝparinte la Cymmerianon kiel elektitan viktimon kaj elpreminte la lastan uncon da spirita turmento, la nevidebla malamiko certe kompletigos la tragedion sendante lin laŭ la spuro de la aliaj malfeliĉuloj. Ĉe la penso de tio, eĉ ne ombro de rideto tordis la streĉitajn lipojn de la barbaro, sed kruelaj ekbriloj aperis en liaj okuloj.

La luno leviĝis, ekbruligante sparkojn el la korna kasko de la Cymmeriano. Neniu voko vekis la dormantan eĥon, sed subite la aero densiĝis pro streĉo, kaj la ĝangalo retenis sian spiron. Conan instinkte lozigis sian glavon en ĝia glavingo. La piramido, sur kiu li estis, havis kvar flankojn, kaj en unu el ili – tiu, kiu frontis la ĝangalon – estis ĉizitaj larĝaj ŝtupoj. Conan prenis sheman arkon enmanen – unu el la specoj, kiujn Belit instruis al siaj piratoj kiel pafi – kaj amasigis stakon da sagoj antaŭ si, plumhavaj ŝaftoj fronte al si. Li surgenuiĝis sur unu genuo. Io moviĝis en la ombroj de la arboj. En la brilo de la rapide leviĝanta luno, li ekvidis nigran, bestan konturon de kapo kaj ŝultroj. Kaj subite, rapide kaj silente, malhelaj formoj elkrepuskiĝis, kaŭrante sur la tero – dudek grandaj, makulitaj hienoj. Iliaj salivkovritaj dentegoj ekbrilis en la lunlumo, kaj iliaj okuloj ardis kiel neniam ardis la okuloj de iu ajn besto.

Dudek da ili; kaj do la lancoj de la piratoj ja prenis sian tributon. Antaŭ ol li eĉ finis tiun ĉi penson, Conan tiris la arkŝnuron al sia orelo, kaj kun ĝia ĝemo, la fajrokula formo saltis supren kaj falis tordiĝante sur la teron. La ceteraj ne malrapidiĝis; ili kuris pluen, kvankam la sagoj de la Cymmeriano pluvis sur ilin kiel pluvo de morto, sendita kun la tuta forto kaj precizeco de ŝtalaj muskoloj, instigitaj de malamo same varmega kiel la ardantaj fajroj de la Infero.

Kaptita de la batala furiozo, li ne maltrafis; la aero estis plena de la siblanta morto. La detruo, kiun li kaŭzis al la atakanta grego, estis impresa. Malpli ol duono de la bestoj atingis la bazon de la piramido. La sekvaj falis sur la larĝaj ŝtupoj. Rigardante malsupren en iliajn brilantajn okulojn, Conan ekkomprenis, ke ĉi tiuj kreitaĵoj ne estis bestoj; li sentis, ke ilia demona diferenco kuŝis ne nur en ilia monstra grandeco. Ili elradiis aŭron same palpeblan kiel la nigraj vaporoj leviĝantaj super la kadavrokovrita marĉo. Li eĉ ne provis diveni per kiaj sendiaj sorĉoj oni vivigis ĉi tiujn estaĵojn; tamen li sciis, ke li renkontis vizaĝon kontraŭ vizaĝo magion pli nigran ol tiu de la Puto Skelos.

Saltinte sur siajn piedojn, li potence streĉis sian arkon kaj – preskaŭ tuŝante per la sagopinto la korpon de la bestio – trapikis per sia lasta sago la grandan, vilan korpon, jam ŝvebantan al lia gorĝo. La sago estis kiel rapidanta lunradio, kiu fulmis kaj malaperis, trafante sian celon, sed la terura bestio konvulsie kurbiĝis mezaere kaj falis kun kraŝo, trapikita traen.

La sekvan momenton, la resto de la grego saltis sur lin, en koŝmara kirlo de ardantaj okuloj kaj salivgutantaj dentegoj. Furioza glavbato dividis la unuan hienon en du, sed la efiko de la aliaj faligis lin. Li frakasis la mallarĝan kranion per la glavtenilo, sentante ostojn diseriĝi, kaj sangon kaj cerbon ŝpruci sur lian manon. Poste, faligante la glavon, senutilan en tia premiĝo, li prenis du bestojn je iliaj gorĝoj, kiuj ŝiris kaj mordis lin en silenta furiozo. La abomeninda, acida fetoro preskaŭ sufokis lin, kaj lia propra ŝvito verŝiĝis en liajn okulojn. Nur lia kiraso savis lin de esti tuj disŝirita en pecojn. En la sekva momento, li kaptis la vilan gorĝon per sia dekstra mano kaj disŝiris ĝin. Lia maldekstra mano, maltrafante la gorĝon de la dua besto, kaptis unu el ĝiaj antaŭaj kruroj kaj rompis ĝin. Mallonga, abomene homa ĝemo eliĝis el la buŝo de la mutilita hieno, la sola sono dum tiu ĉi morna batalo. Aŭdante tiun ĉi sonon, Conan, superfortita de abomeno, malgraŭvole malstreĉis sian tenon.

La unua hieno, ŝprucante sangon el disŝirita arterio, ĵetis sin al li per fina, konvulsia movo kaj premis siajn dentegojn sur lian laringon – sed en tiu ĉi sama momento, ĝi falis morta antaŭ ol la barbaro povis senti la forton de ĝia teno.

La dua, saltinte antaŭen sur tri kruroj, ŝiris la ventron de la Cymmeriano kiel lupo, ĝis ĝi disŝiris la ringojn de lia maŝkiraso. Ĵetinte flanken la mortantan monstron, Conan kaptis la laman hienon kaj, per potenca tiro kiu elŝiris ĝemon el liaj sango-makulitaj lipoj, levis la baraktantan kaj mordantan beston supren. Por momento li ŝanceliĝis, reakirante sian ekvilibron, la malbonodora spiro de la kreitaĵo pikis liajn nazotruojn kaj ĝiaj makzeloj klakis proksime al lia kolo, poste, kun monstra, osto-dispremanta forto, li ĵetis ĝin kontraŭ la marmorajn ŝtupojn.

Dum li ŝanceliĝis sur siaj disigitaj kruroj, spasme anhelante, la ĝangalo kaj la luno ŝajnis balanciĝi antaŭ li en oceano da sango, li aŭdis la laŭtan plaŭdon de membranecaj flugiloj. Kliniĝinte, li prenis sian glavon kaj rektigis sin malfirme, poste levis ĝin super sian kapon per ambaŭ manoj kaj skuis for la sangon kiu fluis sur liajn okulojn, rigardserĉante supren la malamikon.

Sed la aeratako ne okazis – anstataŭe, la piramido ektremis terure sub la piedoj de la barbaro. Li aŭdis teruran kraŝon kaj vidis, ke la turanta kolono super li ŝanceliĝas kiel branĉo en la vento. Perforte instigita al ago, li saltis tiel foren kiel li povis, falinte sur la ŝtupojn duonvoje supren laŭ la piramido, kiu tremis sub liaj piedoj, kaj per sekva malespera salto, li trovis sin sur la tero. Li apenaŭ sukcesis tuŝi ĝin kiam la piramido frakasiĝis kun tondranta muĝo, kaj la kolono falis malsupren en mil frakasantaj fragmentoj. Dum mallonga, terura momento, marmoro ŝajnis pluvi el la ĉielo. Kaj poste nur frakasitaj ruboj kuŝis, blankiĝante en la lunlumo.

Conan moviĝis, forĵetante flanken la fragmentojn kiuj duone enterigis lin. Unu el la falantaj ŝtonoj malsuprenĵetis lian kaskon kaj momente duonsvenigis lin. Granda peco da marmoro kuŝis transe de liaj kruroj, premigante lin al la tero. La Cymmeriano ne certis ĉu liaj kruroj estas sendifektaj. Ŝvito kungluis al li liajn nigrajn harojn; sango elfluetis el vundoj sur lia kolo kaj manoj. Apogante sin sur unu brako, li komencis lukti kontraŭ la derompaĵoj, kiuj ligis lin.

Subite, io flugis trans la stelplenan ĉielon kaj alteriĝis sur la herbon proksime al Conan. Turnante sian kapon, li ekvidis flugilhavan demonon!

La kreitaĵo impetis al li kun terura rapideco, kaj Conan havis tempon distingi nur la obtuzan konturon de grandega, humanoida figuro, kuranta sur mallongaj, kurbaj kruroj, etendante vilajn, misformajn brakojn kun nigraj ungegoj; misformitan kapon; kaj larĝan vizaĝon, kies sola distingebla trajto estis paro da sangruĝaj okuloj. Ĝi estis nek homo, nek besto, nek demono, ĉar ĝi perfidis kaj homajn kaj superhomajn trajtojn.

Sed Conan ne havis tempon por pripensi ĉi tion. Li ĵetis sin al sia glavo kuŝanta proksime, sed liaj etenditaj fingroj ne atingis la armilon. Kun la forto de malespero, li kaptis la ŝtonegon, kiu dispremis liajn krurojn, kaj vejnoj ŝveliĝis en liaj tempioj dum li provis forruli ĝin. Li malrapide levis la ŝtonon, sciante, ke la monstro kaptos lin antaŭ ol li povos liberigi sin, kaj konsciante, ke tiuj longaj ungegoj alportas morton. La flugilhava estaĵo ne hezitis eĉ momenton. Li kliniĝis super la kuŝanta Cymmeriano kiel nigra ombro, etendante siajn misformajn membrojn – kiam subite blanka ekbrilo aperis inter ĝi kaj ĝia predo.

Dum unu sveniganta momento, ŝi estis tie – svelta, blanka figuro, radianta amon kaj sovaĝa kiel pantero. La mirigita Cymmeriano ekvidis ŝin inter si kaj la alproksimiĝanta morto – sveltan figuron, brilantan kiel eburo en la lunlumo; li vidis la brilon de ŝiaj nigraj okuloj kaj la densaĵon de ŝia malhela hararo. Ŝia brusto ondis, ŝiaj ruĝaj lipoj disiĝis – kaj kun penetranta krio, resonanta kiel la tinto de ŝtalo, ŝi puŝis la flugilhavan monstron en ĝian bruston.

– Belit! – ekkriegis Conan. Ŝi ekrigardis lin, kaj en ŝiaj malhelaj okuloj li ekvidis amon, ardantan kaj elementan, varmegan kiel fajro kaj flamanta lafo. La sekvan momenton ŝi malaperis, kaj la Cymmeriano vidis nur la flugilhavan bestion, kiu retropaŝis ŝanceliĝante malantaŭen, kaptitan de nekontrolebla timo, kun etenditaj brakoj kvazaŭ provante defendi sin kontraŭ la atako. Conan sciis, ke Belit vere kuŝis sur la stako levita sur la ferdeko de la "Tigrino". En sia menso li ekaŭdis ŝian pasian krion: “Eĉ se mi estus mortinta, kaj vi batalus por via vivo, mi rapidus el la abismo…”

Kun terurega ekkrio, li streĉis siajn muskolojn, ĵetante flanken la marmoran ŝtonegon. La flugilhava bestio atakis denove, kaj Conan saltis renkonte al ĝi, sentante la fajron de frenezo en siaj vejnoj. La muskoloj en liaj antaŭbrakoj streĉiĝis kiel ŝnuroj dum li tranĉis per sia granda glavo, ĝis li turniĝis sur sia kalkano, tirita de la svingo de la falanta klingo. Li trafis la alkurantan monstron ĝuste super la koksoj, kaj liaj mallongaj kruroj flugis unudirekten, lia torso la alian dum la klingo distranĉis la vilan korpaĉon en du.

Conan staris silente en la lunlumo, mallevinte sian sango-kovritan glavon kaj rigardante la restaĵojn de sia malamiko. Ruĝaj okuloj, flamantaj de terura vivo, rigardis lin reen kun esprimo plena de furiozo, poste vitriĝis kaj fermiĝis; grandaj manoj spasme kunpremiĝis kaj restis senmovaj. La plej malnova raso sur la Tero estis formortinta.

Conan levis sian kapon, instinkte serĉante la bestiojn, kiuj estis la servistoj kaj ekzekutistoj de la monstro. Neniu respondis al lia rigardo. La korpoj, kiujn li vidis disĵetitajn sur la lunlumita herbo, apartenis al homoj, ne al bestoj: nudaj, malhelhaŭtaj militistoj, trapikitaj de sagoj aŭ tranĉitaj de glavbatoj. Ili disfalis al polvo antaŭ liaj okuloj.

Kial la flugilhava reĝo ne venis helpi siajn sklavojn kiam ili batalis kontraŭ la barbaro? Ĉu li timis esti ene de la atingo de iliaj dentegoj, kiuj povus same lin mordi? La misforma kranio de la monstro kaŝis ruzecon kaj singardemon, sed ili estis senutilaj por li.

Turniĝinte sur sia kalkano, la Cymmeriano transiris la kadukiĝantan kajon kaj eniris sur la ferdekon de la galero. Per kelkaj glavobatoj, li distranĉis la ŝipligejojn kaj alpaŝis al la stirilo. La "Tigrino" milde ekbalanciĝis sur la mornaj akvoj kaj pigre naĝis en la mezon de la rivero ĝis la rapida fluo kaptis ĝin. Conan puŝis kontraŭ la rudrostangon, liaj okuloj fiksitaj sur la figuro volvita en skarlatan mantelon kuŝanta sur la stako meze de trezoroj indaj por imperiestrino.

5.
LA STAKO

Kaj denove la tagiĝo rozkolorigis la oceanon. Eĉ pli ruĝa brilo ekflamis ĉe la riverbuŝo. Sur la blanka strando, Conan el Cymmeria apogis sin sur sian grandan glavon, rigardante la "Tigrinon" ekveli por sia fina vojaĝo. Liaj okuloj, rigardantaj la kristalklarajn akvojn, ne entenis brilon. La ruliĝantaj, kirliĝantaj akvoj perdis por li sian tutan ĉarmon kaj belecon. Kiam li rigardis la verdan vastaĵon etendiĝantan ĝis la purpuraj, misteraj nebuloj de la horizonto, subita transformo okazis en lia animo.

Belit apartenis al la maro; ŝi faris ĝin grandioza kaj alloga. Sen ŝi, ĝi estis nuda, terura dezertejo, etendiĝanta de poluso al poluso. Ŝi apartenis al la maro, kaj al ĝia eterna mistero li devis redoni ŝin. Li ne povis fari pli. Por li, la brileta blua splendo de la oceano nun estis pli malloga ol la muro de arbustaroj susurantaj kaj flustrantaj malantaŭ li, aŭ la nepenetreblaj, misteraj dezertoj etendiĝantaj preter ĝi, en kiujn li estis plonĝonta.

Neniu mano tenis la stirilon de la "Tigrino", neniuj remiloj puŝis ĝin sur la verdaj profundoj. Nur pura, sala vento plenigis ĝian silkan velon, kaj ĝi rapidis sur la ondojn kiel sovaĝa cigno fluganta trans la ĉielon al sia nesto, dum flamoj ŝprucis ĉiam pli alten de la ferdeko, lekante la maston kaj englutante la envolvitan en skarlaton figuron kuŝantan sur la oferstako.

Tiel pasis la Reĝino de la Nigra Marbordo, kaj apogante sin sur sia sangmakulita glavo, Conan staris silente ĝis la ruĝa brilo malaperis en la bluan nebulon kaj la mateno banis la oceanon per rozkoloraj kaj oraj sunradioj.