Revante mi konstruis statuon
Sen similo en la tuta mondo,
      Blanka kiel ciruso,
      Brila kiel stelo.

Mi al ĝi belaĵojn ĉiujn donis.
Tiel bela estis ĝi, ke ravis
      Vere min, la kreinton,
      Ĝiaj formoj belaj.

Pasie mi ĵetis min rapide
Por ĝin preni arde kaj soife,
      Por tuj ĝin ekanimi
      Per avidaj lipoj.

Ho ve! La marmoro estis sonĝo;
Nur revaĵo la malglata formo,
      El neĝaĵo farita
      De ludemaj buboj.